ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ

soundaryalahari

2010-05-08T06:35:00.000-05:00

http://www.binfire.com/rel/index.php?page=public_share_new&link=aa44c6e5daa1898cae1b40aa2473ab0c

soundaryalahari

kannakudi vaidyanaathan voilin

2010-05-05T22:20:00.001-05:00

kannakudi vaidyanaathan voilin

ಶ್ರೀ ಮಹಿಶಾಸುರಮರ್ಧಿನಿ ಸ್ತೋತ್ರ

2010-05-04T11:41:00.001-05:00

ಎಂ.ಎಲ್.ವಸಂತಕುಮಾರಿ ಯವರಿಂದ ಶ್ರೀ ಮಹಿಶಾಸುರಮರ್ಧಿನಿ ಸ್ತೋತ್ರ

bhajagovindam

2010-04-26T12:06:00.001-05:00

ಎಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಲಿ ನಿನ್ನ?

2010-04-19T06:28:00.000-05:00

http://www.ziddu.com/viewfile/9513294/ellihudukalininna.mp3.html

Hosachiguru by swamy Brahmanandaji

2010-04-18T13:31:00.001-05:00

You can hear speech Hosachiguru by swamy Brahmanandaji of Chinmayaa Mission.

ನಡೆಸು ಗುರುವೆ

2010-04-18T12:59:00.001-05:00

ನಡೆಸು ಗುರುವೆ

ರುದ್ರ

2010-04-08T01:55:00.000-05:00

ಶ್ರೀಸೂಕ್ತ

2010-04-08T01:41:00.000-05:00

ಪುರುಷ ಸೂಕ್ತ

2010-04-08T01:39:00.000-05:00

ಮಂತ್ರಪುಷ್ಪ

2010-04-08T01:35:00.000-05:00

ಭಗವದ್ಗೀತೆ ೧೨ ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ

2010-04-07T22:09:00.000-05:00

ಪೂಜ್ಯ ಸ್ವಾಮಿ ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದರಿಂದ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ೧೨ ನೇ ಅಧ್ಯಾಯ

ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ರಾಮ ,ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ರಾಮ

2010-04-07T05:02:00.002-05:00

ಶ್ರೀಮತಿ ನಾಗವಲ್ಲಿ ನಾಗರಾಜ್ ರಿಂದ
ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ರಾಮ ,ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ರಾಮ , ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಶ್ರೀ ರಾಮ .

ಬಾಂಬೆ ಜಯಶ್ರೀ ಅವರಿಂದ ಯಾಧವ ನೀಬಾ ಯಧುಕುಲ ನಂದನ

2010-04-07T04:47:00.001-05:00

ಬಾಂಬೆ ಜಯಶ್ರೀ ಅವರಿಂದ ಯಾಧವ ನೀಬಾ ಯಧುಕುಲ ನಂದನ

ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗ:

2009-07-13T17:12:00.000-05:00

ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗ: ಶತಪಥ ಬ್ರಾಹ್ಮಣದಲ್ಲಿ ಅಶ್ವಮೇಧದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ........ "ಅಶ್ವಂ ಇತಿ ರಾಷ್ಟ್ರಂ" ಅದರ ವಿವರಣೆ ಹೀಗಿದೆ. ಶ್ವ: ಅಂದರೆ ನಾಳೆ. ಅಶ್ವ: ಅಂದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೆ ನಾಳೆ ಇಲ್ಲವೋ ಅದು.ಯಾವುದಕ್ಕೆ ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲವೋ ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನೆ ಎಂಬುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಯಾವುದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೋ ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳಿಲ್ಲ.ಯಾವುದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಗಳಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಯಾವುದುಶಾಶ್ವತ ವಲ್ಲವೋ ಅದಕ್ಕೆ ಇರುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆ ಇತ್ತು, ಇವತ್ತು ಇದೆ. ನಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ ಅದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂದಾಯ್ತು.ಯಾವುದು ನಿನ್ನೆ ಇತ್ತು, ಇವತ್ತೂ ಇದೆ, ನಾಳೆಯೂ ಇರುತ್ತದೋ ಅದು ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತ.ಯಾವುದು ನಿರಂತರವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಅದು ಅಶ್ವ.ಆದ್ದರಿಂದಲೇ "ಅಶ್ವಂ ಇತಿ ರಾಷ್ಟ್ರಂ" ನಾನು ಇವತ್ತು ಇದ್ದೀನಿ, ನಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಶಾಶ್ವತ.["ದೇಹ ನಶ್ವರವೆಂದು, ದೇಶಶಾಶ್ವತವೆಂದು, ನಶ್ವರವುಶಾಶ್ವತಕೆ ಮುಡಿಪಾಗಲೆಂದು" ಎಂಬ ಗೀತೆ ಕೇಳಿರುವೆ] ನಾವೆಲ್ಲಾ ಪ್ರಜೆಗಳು ಇಂದು ಇದ್ದೀವಿ. ಇನ್ನೊಂದು ಐವತ್ತು ವರ್ಷ ನಾವು ಇರಬಹುದೇನೋ , ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಜೆಗಳ ಹುಟ್ಟು, ಸಾವು, ಇದೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.ಎಷ್ಟೋ ತಲೆಮಾರು ಕಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ ,ಅದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಾತ್ರ ನಿರಂತರ. ನಿರಂತರವಾಗಿರುವ ಭೂಮಿ ರಾಷ್ಟ್ರ. ಇಂದು ಇದ್ದು ನಾಳೆ ಇಲ್ಲಾವಾಗುವವರು ನಾವು ನೀವು.

ಇನ್ನು "ಮೇಧ" ಎಂದರೆ " ಸಂಗಮೇ" ಅಂದರೆ ಒಟ್ಟು ಗೂಡಿಸು.ಎಂದಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಒಟ್ಟು ಗೂಡಿಸಲು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೆಲ್ಲಾ " ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗವೇ" ಎಂದಂತಾಯ್ತು. ಎಂತಹಾ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅರ್ಥ ಇದೆ ಯಲ್ಲವೇ?. ಅಂದರೆ ವೇದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ಅರ್ಥ ವಿದೆ,ಆದರೆ ನಾವು ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸದೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದೇವೆ. ಗೋ ಮೇಧ: ಗೋಮೇಧ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಗೋವಿನ ಬಲಿ ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಗೋ ಎಂದರೆ ಹಸು ಎಂದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಯಾಸ್ಕರ ಪ್ರಕಾರ ಗೋ ಎಂದರೆ " ಇಂದ್ರಿಯ " ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಿದೆ." ವಾಕ್" ವಾಣಿ ಎಂದೂ ಅರ್ಥವಿದೆ.ಇಲ್ಲಿ ಗೋಮೇಧ ಎಂದರೆ "ವಾಕ್ ಸಂಯಮ" ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಮಾತನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಡು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಅಂದರೆ ವಾಕ್ ಸಂಯಮ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಗೋಮೇಧಾ ಎಂದು ಹೆಸರು.ಗೋಮೇಧಾ ಎಂದರೆ ಹಸುವನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವ ಯಜ್ಞ ಅಲ್ಲ.ವೇದಗಳ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇ ಅಹಿಂಸೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಈ ಅರ್ಥಗಳು ನಾವು ಹುಡುಕಿದರೆ ಸಿಗುತ್ತವೆ.ಮಾತನ್ನು ಹೇಗೆ ಆಡಬೇಕೆಂದೂ ವೇದದಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ. "ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಜರಡಿ ಆಡಿದಂತೆ ಜರಡಿಯಾಡಿ ಮಾತನಾಡು" ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಹಿಟ್ಟನ್ನು ಜರಡಿಯಾದಿ ಕಸ ಕಡ್ಡಿ ತೆಗೆದು ನಂತರವಷ್ಟೇ ರೊಟ್ಟಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೇ ಹಾಗೆ ಮಾತನ್ನು ಆಡುವ ಮುಂಚೆ ಜರಡಿಯಾಡಿ ಮಾತನಾಡು. ಅಂದರೆ ಮಾತನಾಡುವ ಮುನ್ನ ನಾವಾಡುವ ಮಾತು ಸತ್ಯವೇ, ಎಂದು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.ಇದು ಮೊದಲನೆಯ ಹಂತ. ಎರಡನೆಯದು "ಪ್ರಿಯವೇ" . ನಾನಾಡುವ ಮಾತು ಬೇರೆಯವರಲ್ಲಿ ದ್ವೇಶ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೋ, ಉದ್ವೇಗ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೋ, ಅಥವಾ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತದೋ , ಹಿತವಾಗುತ್ತದೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಬಾಯಿಂದ ಮಾತು ಹೊರಬರಬೇಕು. ಈಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇವೆಯೇ?

ಈ ಒಂದು ಮಾತಿನ ನಿಯಂತ್ರಣವಿದ್ದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿ ಮೂಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾತನಾಡುವ ಮುಂಚೆ ಅದು ಸತ್ಯವೇ,ಪ್ರಿಯವೇ, ಹಿತವೇ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಾಮರಸ್ಯಕ್ಕೆ ಬಂಗ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.ಸತ್ಯವೂ, ಪ್ರಿಯವೂ, ಹಿತವೂಆದ ಮಾತನ್ನಾಡಿದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಭದ್ರೈಷಾಂ ಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ನಿಹಿತಾಧಿವಾಚಿ"ಮಂಗಳಕರವಾದ ಸಂಪತ್ತು ,ಶ್ರೇಯಸ್ಕರವಾದ ಹಿತ ಅಂತಹಾ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆ. ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಡಿಪಾಸಿಟ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ನಮ್ಮ ಮಾತಿನಲ್ಲಿದೆ. ಮಾತು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಗಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲ.ಆದರೆ ಮಾತು ಸರಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಇರುವ ಸಂಪತ್ತನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ಹೀಗೆ ಜರಡಿಯಿಂದಆಡಿಸಿ ಮಾತನಾದಬೇಕು, ಇದನ್ನು ವಾಕ್ ಸಂಯಮ ಎನ್ನುವರು. ವಾಕ್ ಸಂಯಮ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಗೋಮೇಧಾ ಯಜ್ಞ ಎಂದುಕರೆದರು.ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹಸುವನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಯಜ್ಞಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿ ಹಸುವನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಅದರ ವಪೆಯನ್ನು ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಹಾಕಿ, ಇನ್ನು ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಗೋಬಲಿ ಕೊಟ್ಟಮೇಲೆ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನು, ಎಂದೆಣಿಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನೂ ಭಕ್ಷಿಸಿದರು.ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೂರ್ಖತನ ಬೇರೊಂದಿದೆಯೇ? ಇಂತಾ ಅನರ್ಥ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದರೆ "ಗೋಘ್ನ" ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನು ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅಥಿತಿಗಳಿಗೆ ಊಟದಲ್ಲಿ ಗೋಮಾಂಸ ಬಡಿಸು. ಗೋಘ್ನ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ ಗೋವಿನ ಉತ್ಪತ್ತಿ , ಎಂದರೆ ಹಾಲು ಮೊಸರು, ತುಪ್ಪ ಬಡಿಸಿ ಸತ್ಜರಿಸು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸುವ ಬದಲು ಗೋಮಾಂಸ ಬಡಿಸು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿದರು!

ಅಥಿತಿಯನ್ನು ಗೋವಿನಿಂದ ಉಪಚರಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಗೋ ಎಂದರೆ ವಾಕ್ ಎಂತಲೂ ಅರ್ಥವಿರುವುದರಿಂದ ಅಥಿತಿಯನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಹಿತವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉಪಚರಿಸು ಎಂದರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ದ ದೊಡ್ಡ ವಿಸ್ವಾಂಸರುಗಳೂ ಸಹ ಇದನ್ನು ತಪ್ಪು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮ ಬಹಳ ಅನರ್ಥಗಳು ಸಂಭವಿಸಿವೆ, ವೇದದ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವಂತಹ ಕೆಲಸವಾಗಿದೆ. ಅಂದರೆ ಒಂದೊಂದುಶಬ್ಧವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದರಿಂದ ಇಂತಹಾ ಅನರ್ಥಗಳಾಗಿವೆ. ಅಂದರೆ ಮೂಲ ಸಿದ್ಧಾಂತವೇನು? ಯಜ್ಞವೆಂದರೆ ಅಹಿಂಸೆ. ಅದನ್ನೇ ಮರೆತು ಅರ್ಥಹುಡುಕಿದ್ದರಿಂದ ಬಹಳ ಅನರ್ಥಗಳು ಘಟಿಸಿರುವುದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ವಂಶ ವೃಕ್ಷ

2009-06-08T10:20:00.001-05:00

ವಂಶ ವೃಕ್ಷ

ಗಂಗಾ

2009-06-07T04:34:00.000-05:00

ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯ ನೋಡಬನ್ನಿ

2009-05-24T09:02:00.007-05:00

2009-05-22T21:43:00.001-05:00

2009-05-22T21:40:00.000-05:00

2009-05-22T21:37:00.000-05:00

ಕಾಮಗಾರಿ

2009-05-22T21:24:00.002-05:00

ಕಾಮಗಾರಿ

ಮನಸ್ಸಿದ್ದರೆ ಮಾರ್ಗ

2009-05-22T21:19:00.002-05:00

ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹೀಗಿತ್ತು.

ಜೆಂಟ್ಸ್ ಪಾರ್ಲರ್

2009-05-17T06:04:00.006-05:00

ಅನೇಕ ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬಲು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ತರುಣರನ್ನು ಇಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಲು ಅವಕಾಶವಾಯ್ತು.ಸದಾ ಹಸನ್ಮುಖಿಗಳಾಗಿರುವ ಈ ಇಬ್ಬರು ತರುಣರು ತಾವು ಮಾಡುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ ಬೇಸರಿಸದೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಬಂದರೂ ಬಲು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ " ಕೇವಲ ಎರಡು ಕಟಿಂಗ್ ಇದೆ ಸಾರ್ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಸನಿಹದಲ್ಲಿರುವ ಬೆಂಚ್ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಾಡಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಗಿರಾಕಿಯ ಸರತಿ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ. " ಮೀಡಿಯಮ್ ಆಗಿರಬೇಕಾ? ಶಾರ್ಟ್ ಆಗಿರಬೇಕಾ? ಅಥವಾ ಸೈಡ್ ಮಾತ್ರ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಲೇ? ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಕಾಯಕ ಶುರು ಮಾಡುವ ಈ ಸೋದರರನ್ನು ನೋಡಿದ ಯಾವ ಗಿರಾಕಿಯೂ ರಶ್ ಇದೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುಲ್ಲಾ.

ನಾನು ಒಂದೆರಡು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಮತಿ ಕೇಳಿದಾಗಲೇ " ಬೇಡ ಸಾರ್, ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಯಾಗುತ್ತೆ, ಅಂತಾ ಭಾರೀ ಸಂಕೋಚ ಹಾಗೂ ಭಯಮಿಶ್ರಿತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಯುವಕರು ಹೇಳುವಾಗ ನನಗೆ ಭಾರೀ ಮುಜಗರವೇ ಆಯ್ತು. ಅಯ್ಯೋ ನಾನು ಈ ಯುವಕರ ಶ್ರದ್ಧಾಪೂರ್ವಕ ಕಾಯಕವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಒಂದು ಲೇಖನ ಮಾಡೋಣ ಅಂದ್ರೆ ಇವರೊಡನೆ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ಮಾಡುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರಾದರೋ ತಾವಾಯ್ತು ತಮ್ಮ ಕಾಯಕ ವಾಯ್ತು ಅಂತಾ ಇರುವ ಜನ. ಇವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುವ ಪರಿ ಎಂತು ಅಂತ ತುಂಬಾ ತಲೆಕೆಡಸಿಕೊಂಡು ಕಡೆಗೂ ಸಾಹಸಮಾಡಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಇತ್ಯಾದಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ. ಮಹೇಶ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಸನ್ನ ಎಂಬ ಈ ಸೋದರರಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ ಪಿ.ಯು.ಸಿ.ವರಗೆ ಓದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ತಮ್ಮ ಹೈಸ್ಕೂಲು ಮುಗಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾದನಂತೆ.ಅವರ ನೋವು ನಲಿವುಗಳನ್ನು ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ.

ನಾನು: ಮಹೇಶ್, ನೀವುಈ ವೃತ್ತಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದಿರಿ?

ಮಹೇಶ್: ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಕೂಡಾ ಇದೇ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಆದರೆ ನಾನು ಮೂಡಿಗೆರೆಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಕಲಿತು ಬಂದು ಈಗ ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಗಳಿಂದ ಸ್ವಂತ ಪಾರ್ಲರ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವೆ.

ನಾನು: ಎಲ್ಲಾ ವೃತ್ತಿಗಳಿಗೂ ಒಂದು ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಅಂತಾ ಇದೆ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ ಆರೀತಿ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಅಂತಾ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಗೆ ಈ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕಲಿತಿರಿ?

ಮಹೇಶ್: ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಇಲ್ಲದೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮೊದಲು ಆರುತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಒಂದು ವರ್ಷದ ವರಗೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾದವನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ರೇಸರ್ ಹೇಗೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕು, ಕತ್ತರಿ ಹೇಗೆ ಹಿಡಿಯಬೇಕು, ಯಾವ ಯಾವ ಪೊಸಿಶನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಟ್ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಿಗೂ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕ್ರಮೇಣ ನೋಡಿ ನೋಡಿ, ಅವರಿಗೆ ಡೌಟ್ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.

ನಾನು: ನಿಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದುಡಿಮೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಲ್ವಾ?

ಮಹೇಶ್: ನೋಡೀ ಸಾರ್, ಕೆಲಸ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದೆ ದುಡೀ ಬಹುದು ,ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎರಡು ಭುಜಗಳೂ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಾಯ ವಿದ್ದಾಗ,ಶರೀರದಲ್ಲಿ ತಾಕತ್ ಇದ್ದಾಗ ಒಂದಿಷ್ಟು ದುಡಿದು ಇಡಬೇಕಷ್ಟೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ತುಂಬಾ ವರ್ಷಗಳು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಮಹೇಶ್ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ನೋವಿತ್ತು. ನಿಜವಾಗಿ ಆಗ ನನಗನ್ನಿಸಿತು, ನಾನು ಆಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ ಬಾರದಿತ್ತೇನೋ ಎಂದು , ಕೇಳದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅವರ ನೋವು ನನಗರ್ಥ ವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರು ಸೇರಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದುವರೆ ಯಿಂದ ಎರಡು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ದುಡಿಯ ಬಲ್ಲರು, ಆದರೆ ಈಗಿನ್ನೂ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಾಯದ ಆ ಯುವಕರಿಗೆ ಇನ್ನು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ದುಡಿಯಬಹುದೇನೋ ಆಮೇಲೇನು? ಎಂಬ ಆತಂಕ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದೆ.

ಹೇರ್ ಕಟಿಂಗ್ ಅನ್ನೋ ವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬಹಳ ತಿರಸ್ಕಾರದಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಜನರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿರುವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಯೋಚಿಸಿ " ನಿಮ್ಮ ಮುಖ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಹೇರ್ ಸ್ಟೈಲ್ ನಿಮ್ಮ ರೂಪಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿವೆ". ತಿಂಗಳಿಗೋ ಎರಡು ತಿಂಗಳಿಗೋ ಒಮ್ಮೆ ಹೇರ್ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಸೆಲೂನಿಗೆ ಹೋಗದ ಪುರುಷರು ವಿರಳ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಶೇವ್ ಮಾಡುವ ಪುರುಷರೂ ಕೂಡ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮೀಸೆ ಟ್ರಿಮ್ ಮಾಡುವಾಗ ಅದು ಸರಿ ಹೋಗದೆ ಮೀಸೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದು ಒಂದಿಷ್ಟು ದಿನ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರ್ವೇ ಸಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಆದರೆ ಹೇರ್ ಕಟಿಂಗ್ ಸೆಲೂನಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗಾಗದು. ಅಂದರೆ ದಿನ ನಿತ್ಯವೂ ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ಜನರಿಗೆ ಹೇರ್ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಅವನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಏಕಾಗ್ರತೆ ಇರಬೇಕು!? ಅವನ ಸೆಲೂನಿಗೆ ಬಂದ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಕಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವಾಗ ಇರುವ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಅವನ ಕೊನೆಯ ಗಿರಾಕಿಗೂ ಕಾಯ್ದು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲಾ!!

ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿರುವೆ. ಬಹುಷ: ಈ ವೃತ್ತಿಗೂ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಕೊಡಬಾರದೇಕೆ,ಒಂದು ಡಿಪ್ಲಮೋ ಮಾಡಬಾರದೇಕೆ, ಅಂತಾ ಸರ್ಕಾರ ಯೋಚಿಸಿದರೆ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಹೇಗಿರಬಹುದೆಂದು ಮನದಲ್ಲೇ ಊಹಿಸಿದೆ, ನಗು ಬಂತು. ಒಂದು ಪುರುಷನ ಲೈಫ್ ಸೈಸ್ ಬೊಂಬೆ. ಅದನ್ನು ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕೂರಿಸಬೇಕು, ಅದರ ತಲೆಯ ಕೂದಲನ್ನು ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಪ್ರಕಾರ ಕಟ್ ಮಾಡಬೇಕು. ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಸ್ಟೈಲ್, ಜಪಾನ್ ಸ್ಟೈಲ್, ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಸ್ಟೈಲ್, ವಿಷ್ಣು ಸ್ಟೈಲ್, ಇತ್ಯಾದಿ ಇರಬಹುದು. ಕೆದರಿದ ತಲೆಗೂದಲನ್ನು ಒಪ್ಪವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿ, ಟ್ರಿಮ್ಮಾಗಿ ಬಾಚಿದ ನಂತರ ತರಬೇತುದಾರ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಅಂಕ ಕೊಡಬೇಕು! ಹೀಗೂ ತರಬೇತಿ ಶುರುವಾಗಬಹುದೇನೋ. ಲೇಡೀಸ್ ಪಾರ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಜೆಂಟ್ಸ್ ಪಾರ್ಲರ್ ಅಂತ ಶುರುಮಾಡಲುಈಗಲೂ ತರಬೇತಿ ಇದೆಯೇನೋ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದವರು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯ ಬಹುದು.ಅಂತೂ ಸರಕಾರದ ಕಣ್ಣು ಬಿದ್ದರೆ ಫಲಿತಾಂಶ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದುಊಹಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ವಿಲ್ಲ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಅನೇಕ ಕುಲಕಸುಬುಗಳಿದ್ದವು.ಕುಂಬಾರ, ಕಮ್ಮಾರ, ಚಮ್ಮಾರ, ಬಡಗಿ, ಅಗಸ,ದರ್ಜಿ,ನೇಕಾರ ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ಕೈಗಾರಿಕೋಧ್ಯಮದ ಯಮಪಾಶಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದಿವೆ. ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸಾಮಾನುಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಮಡಿಕೆ ಕುಡಿಕೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಾ ಬಂತು. ಉಳಿದ ಕಸುಬುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಅದೇ ಆಗಿದೆ.

ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟೇ ಮುಂದುವರೆದರೂ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ರೂಪ ಕಾಪಾಡಲು ಒಬ್ಬ ಕ್ಷೌರಿಕನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.ಏಷ್ಟೇ ದೊಡ್ದವನಿದ್ದರೂ ಅತ ಕ್ಷೌರಿಕನ ಮುಂದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಲೇ ಬೇಕು. ಆದರೂ ಈ ವೃತ್ತಿಯಬಗ್ಗೆ ಅಸಡ್ಡೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ.ತಮ್ಮ ಹೇರ್ ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರು ಕಟ್ಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ " ತ್ಯಾಂಕ್ಸ್" ಅಂತಾ ಹೇಳಿ ಹೋಗ್ತಾರೆ?

ಹರಿಹರಪುರ ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಉಡಿಸಲಮ್ಮ ನವರ ಜಾತ್ರೆ

2009-03-23T20:46:00.010-05:00

ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿರಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಸೇರಿದ ಏಳು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ೧೫-೨೦ ಸಾವಿರ ಜನರು ಇರಬಹುದು. ಜಾತ್ರೆ ದಿನ ನಮ್ಮ ಏಳೂ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಸೇರ್ತಾರಲ್ಲಾ! ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ, ಎಲ್ಲರ ಮನೆಗೆ ನೆಂಟರಿಷ್ಟರು. ಬಹುಷ: ನೆಂಟರಿಷ್ಟರೇ ೮-೧೦ ಸಾವಿರ ಜನರಿರಬಹುದು. ಇನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ನೆಂಟರೂ ಆಗಿರದೆ ಕೇವಲ ದೇವರ ಸೇವೆಗೆಂದು ಬಂದ ಭಕ್ತರೂ ಇರ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಎರಡು ದಿನಗಳು ಅನಂದವಾಗಿ, ಊರ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು? ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗರ ಸಂಬ್ರಮ ನೋಡಲು ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಾಲದು. ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳು ಬತ್ತಿಲ್ಲ.

ದೇವಿ ಉಡಿಸಲಮ್ಮ ನವರ ಕೆಂಡ-ಕೊಂಡ ಜಾತ್ರೆ ಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಡ ಹರಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ

ಹರಿಹರಪುರ ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಉಡಿಸಲಮ್ಮ ನವರ ಜಾತ್ರೆ

ಹರಿಹರಪುರ ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ಉಡಿಸಲಮ್ಮ ನವರ ಜಾತ್ರೆ ಯಲ್ಲಿ ನಾದಸ್ವರ ತಂಡ.

ದುರ್ಗಾ ಪರಮೇಶ್ವರಿಯ ಪುಷ್ಪಾಲಂಕೃತ ಮೂಲ ವಿಗ್ರಹ

2009-03-05T11:22:00.027-06:00

ಪುಷ್ಪಾಲಂಕೃತ ದೇವಿ ಉಡಿಸಲಮ್ಮ-ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿ

ದೇವಿಗೆ ಕುಂಕುಮಾರ್ಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗ

ತೇರಿನ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ[ಈ ರೀತಿಯ ಮೂರು ತೇರುಗಳು ಈ ಜಾತ್ರೆಅ ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯ]

ಸಿಡಿಯಾಡುವ ಈರ ಮಕ್ಕಳು

ದೇವಿಯ ಉತ್ಸವ

ಸಿಡಿ-ಒಂದು ದೃಶ್ಯ

ಕೆಂಡ ಹಾಯುವ ದೃಶ್ಯ

ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಜಾತ್ರೆ ನೋಡಿದರು

ಹರಿಹರಪುರ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ತೇರುಗಳಿರುತ್ತವೆ.ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದರ ಚಿತ್ರ.

ಬಾಯಿಬೀಗ ಚಿಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ

ಬಾಯಿಬೀಗ ಸೇವೆ.ಇದು ಒಂದು ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಬಂದಿರುವ ಸೇವೆ

ಹರಿಹರಪುರದ ಮಾಧವ ಕೃಷ್ಣನ ಸುಂದರ ಮೂರ್ತಿ

ದೇವಾಲಯದ ಮುಂದೆ ದಗದಗಿಸುವ ಕೆಂಡದ ರಾಶಿ.

ದೇವಿಯ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿ

ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿರುವ ದೇವಿಯ ಮೂಲ ವಿಗ್ರಹ

ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹೊಳೇನರಸೀಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನ ಹರಿಹರಪುರ ಗ್ರಾಮದ ದೇವಿ ಉಡುಸಲಮ್ಮ ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಈ ಹಿಂದೆ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಹರಿಹರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ದೇವಿಯ ಮುಂದೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಪಂಚಾಮೃತಾಭಿಶೇಕ, ಕುಂಕುಮಾರ್ಚನೆ, ಮಂಗಳಾರತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆನಂದಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಏರ್ ಫೋರ್ಸ್ ನ ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಶೇಷಾದ್ರಿ ಅವರ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು.ಅವರ ಪತ್ನಿ ರತ್ನ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದರೆ ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರುತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಉನ್ನತಿಗೂ ದೇವಿಯಕೃಪೆಯೇ ಕಾರಣವೆಂದು ಅವರ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ.ಶೇಷಾದ್ರಿ ಯವರು ಡಿಪ್ಲೊಮೊ ಮಾಡಿ ಟೆಕ್ನೀಶಿಯನ್ ಆಗಿ ಏರ್ ಫೋರ್ಸ್ ಸೇರಿದ್ದರಂತೆ. ನಂತರ ಏ.ಎಮ್.ಐ,ಇ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಉನ್ನತ ಹುದ್ಧೆಗೆ ನಡೆದ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂನಲ್ಲಿ ೧೦೪ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ವರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವಾಗ ಇವರಿಗೆ ಅದೊಂದು ಪವಾಡ ವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ಕಾರಣ ಇವರಿಗಿಂತ ಅರ್ಹತೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇರುವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿದ್ದರೂ ಇವರಿಗೆ ಆ ಹುದ್ಧೆ ದಕ್ಕಿದ್ದು ದೇವಿಯ ಕೃಪೆಯೇ ಸರಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇವರ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರುಗಳು. ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ದೇವಿಯ ಮೇಲೆ ಅಗಾಧ ವಿಶ್ವಾಸ. ಅವರಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದನ್ನು ಸಂಕೊಚವಿಲ್ಲದೆ ಹೇಳಬೇಕಾದ್ದು ನನ್ನ ಧರ್ಮ. ಅಂತೂ ದೇವಿಯನ್ನು ನಂಬಿರುವ ಸಾವಿರಾರುಭಕ್ತರಿಗೆ ದೇವಿಯ ಜಾತ್ರೆ ನೋಡುವಾಸೆ. ಇದೇ ಮಾರ್ಚ್ ೨೧ ನೇ ತಾರೀಕು ಶನಿವಾರ ಕೆಂಡ ಕೆಂಡೋತ್ಸವ, ಸಿಡಿಯಾಟ, ತೇರು, ಚೋಮನ ಕುಣಿತ, ಉತ್ಸವ,ಎಲ್ಲವೂ ಸಂಬ್ರಮದಿಂದ ನಡೆಯಿತು

ಇದೊಂದು ಜಾನಪದ ಸೊಬಗು. ಭಕ್ತಿಯಮೆರಗು.ಹಳ್ಳಿಜನರಿಗೆ ಊರ ಹಬ್ಬ.ಹರಿಹರಪುರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಏಳುಹಳ್ಳಿಗಳ ಜನರಊರಹಬ್ಬ. ಮೂರು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಎಳೆದು ತರುವ ತೇರುಗಳು, ಏಳು ಬಂಡಿಗಳು, ಅವುಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಬರುವ ಭಕ್ತಜನಸಾಗರ.

ಹರಿಹರಪುರ ತಲುಪುವುದು ಹೇಗೆ?

೧]ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ೨.೦೦ ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡುವ ಬೆಂಗಳೂರು-ಗೊರೂರು ಸರ್ಕಾರಿ ಬಸ್ ಹರಿಹರಪುರವನ್ನು ಸಂಜೆ ೭.೦೦ ಗಂಟೆಗೆ ಸೇರುತ್ತೆ.

೨] ಹೊಳೇನರಸೀಪುರಕ್ಕೆ ಎಮ್ಟು ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರ. ಸಾಕಷ್ಟು ಬಸ್ಸುಗಳು, ಟೆಂಪೋಗಳು ಲಭ್ಯ

೩] ಹಾಸನದಿಂದ ೩೦ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ದೂರ. ಹೆಚ್ಚು ಸೌಕರ್ಯ ಬಯಸುವವರು ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ತಂಗಿದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ೭.೦೦ ಗಂಟೆಗೆ ಹಾಸನ ಬಿಟ್ಟರೂ ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಹರಿಹರಪುರ ತಲುಪ ಬಹುದು. ಹಾಸನದಿಂದ ಹೊಳೇನರಸೀಪುರ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಾಗ ಹಳೇಕೋಟೆ ಎಂಬಊರು ದಾಟುತ್ತಿರುವಾಗ ಎಡಕ್ಕೆ ಮಾವಿನಕೆರೆ ರಂಗನಾಥನ ಬೆಟ್ಟ ಕಾಣುತ್ತೆ.ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಹೆದ್ದಾರಿಯಿಂದ ಎಡಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ಅದೂ ಒಂದು ಹೆದ್ದಾರಿಯೇ. ಅದು ದೇವೇಗೌಡರ ಹುಟ್ಟೂರಾದ ಹರದನಹಳ್ಳಿ ಮಾರ್ಗವಾಗಿ ಹರಿಹರಪುರ ತಲಪುತ್ತೆ.

ಸಿಡಿಜಾತ್ರೆ, ದೇವಿಯ ಮತ್ತು ಕೆಂಡಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಕೆಳಗಿನ ಕೊಂಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.

-------------------------------------------------------------------------------------------

ದೃಶ್ಯಾವಳೀ

೧] ಬಾಯಿಬೀಗ ಸೇವೆ.ಇದು ಒಂದು ಮನೆತನದಲ್ಲಿ ನಡೆದುಬಂದಿರುವ ಸೇವೆ

೨] ಹರಿಹರಪುರದ ಮಾಧವ ಕೃಷ್ಣನ ಸುಂದರ ಮೂರ್ತಿ

೩] ದೇವಾಲಯದ ಮುಂದೆ ದಗದಗಿಸುವ ಕೆಂಡದ ರಾಶಿ.

೪]ದೇವಿಯ ಉತ್ಸವ ಮೂರ್ತಿ

೫] ಶಿಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿರುವ ದೇವಿಯ ಮೂಲ ವಿಗ್ರಹ

ಕವಿಗಳೇ, ಬರುವಿರಾ ನೀವು?

2009-03-04T06:42:00.000-06:00

ಅಪ್ಪ ಹಾಕಿದ್ದ ಆ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ

ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದೆ ನಾನು!

ಹಣ್ಣು ಕಾಯ್ಗಳ ತಿಂದು

ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗುಟ್ಟುತ್ತಾ

ನಲಿವ ಹಕ್ಕಿಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲೇನು?

ಚೈತ್ರದಾ ಆಚಿಗುರು

ಘಮಘಮಿಸುವಾ ಹೂವು

ರುಚಿ ರುಚಿಯಾ ಹಣ್ಣು

ಇನ್ನು ಸಿಗುವುದೇನು?

ಚೈತ್ರಬಂದರೂ ಇಂದು

ಚಿಗುರಲೊಲ್ಲದು ಏಕೋ

ಮತ್ತೆಲ್ಲಿ ಹೊವಿನಾ ಘಮ?

ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ರುಚಿ ರುಚಿಯಾ ಹಣ್ಣು?

ಎಲುಬುದೇಹವ ಕಂಡು

ಒದ್ದೆಯಾಗಿದೆ ಕಣ್ಣು|

ಬುಡದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿದೆಯಲ್ಲಾ

ಮಹಮ್ಮಾರಿ ಕಳೆ!

ಪೈಪೋಟಿ ಮಾಡಿದೆಯಲ್ಲಾ

ತಿಂದು ಅದೇ ಮರದ ಎಲೆ|

ಕಳೆಯ ತೆಗೆಯಬೇಕು

ಮರವ ಉಳಿಸಬೇಕು

ಕವಿಗಳೇ, ಬರುವಿರಾ ನೀವು?

ಜೋಡೀದಾರ್ ನಾಗರಾಜಯ್ಯ

2009-02-25T09:05:00.005-06:00

"ಜೋಡೀದಾರ್ ನಾಗರಾಜಯ್ಯ ,ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲಾರ್ಡ್, ಜೋಡಿ ಹರಿಹರಪುರ, ದೊಡ್ದಕುಂಚೆ-ಅಂಚೆ, ಹಳೇಕೋಟೆ ಹೋಬಳೀ,ಹೊಳೇ ನರಸೀಪುರ -ತಾಲ್ಲೂಕ್,ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆ." ಇದು ನಮ್ಮಪ್ಪನ ವಿಳಾಸ. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸೋದರತ್ತೆ, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದಾಣೆ ಕಾಗದ ಬರೆದರೆ ಹೀಗೆ ಅಡ್ರೆಸ್ಸ್ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ, ಆಗ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹಾಗೇ ಯೋಚಿಸುವಾಗ ನಮ್ಮಪ್ಪನಿಗೆ ಜೋಡೀದಾರ್ ಅಂತಾ ಕಾಗದ ಬರುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ. ಹಾಗಂದರೇನು? ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲಾರ್ಡ್ ಅಂತಾ ಬೇರೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ನೈಜಸ್ಥಿತಿ ಹಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ ವಲ್ಲಾ? ಜೋಡೀದಾರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಉಪವಾಸ. ಕೇವಲ ಹುರುಳೀ ಕಾಳು ತಿಂದು ಕಾಲ ಹಾಕಿದ ದಿನಗಳು, ಕೇವಲ ಕಾಡಿನಿಂದ ತಂದ ನೇರಲೆ ಹಣ್ಣು ತಿಂದು ಕಾಲ ಹಾಕಿದ ದಿನಗಳು, ರಾಗಿರೊಟ್ಟಿಯೋ, ಮುದ್ದೆಯೋ, ಅನ್ನದ ಗಂಜಿಯೋ, ಜೋಳದ ರೊಟ್ಟಿಯೋ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೇಕೆ ಮಂಜಪ್ಪನವರಮನೆಯ ಸೀತಮ್ಮನಿಗೂ ನಮ್ಮ ಸೋದರತ್ತೆ ಗೌರಮ್ಮನಿಗೂ ಗಳಸ್ಯ ಗಂಟಸ್ಯ.[ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಬರೆದಿರುವೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ತನ್ನ ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ವಿಧವೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಅಕ್ಕ] ಪಾಪ! ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಪಂಚ ಪ್ರಾಣ. " ಲೇ ಸೀತಮ್ಮ ನಿತ್ಯವೂ ನಿಮ್ಮನೇಲೀ ಅನ್ನ ಚೆಲ್ತೀರ. ಅದರ ಬದಲು ಉಳಿದಿದ್ದಾಗ ಹೇಳೇ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳಿಗಾದರೂ ತಂದು ಬಡಿಸುತ್ತೇನೆ." ನಮ್ಮತ್ತೆ ಸೀತಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ಅಂಗಲಾಚಿದ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ದಿನಗಳು ಸೀತಮ್ಮ ನವರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಡು ಉಳಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ನಮಗೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ.
ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆ ಪಾಡಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲಾ, ನಮ್ಮ ಅತ್ತೆ ಹಾಗೂ ನಮ್ಮಪ್ಪ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುತ್ತುಗದ ಎಲೆ ಕೊಯ್ದು ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪ-ಓರಣ ಮಾಡಿ ಹಗಲು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಎಲೆಹಚ್ಚಿ ಮಾರಿದರೆ ನೂರು ಎಲೆಗೆ ಎಂಟಾಣೆ. ಈ ಹಣಕ್ಕೆ ಆಗಲೂ ಒಂದು ಸೇರು ಅಕ್ಕಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿರುವ ಅತಿ ಎತ್ತರದ ತೆಂಗಿನಮರ ಯಾರದೇ ತೋಟದಲ್ಲಿರಲಿ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿ ಕಾಯಿ ಕೆಡವಿದರೆ ಒಂದು ಮರಕ್ಕೆ ಒಂದು ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಕೂಲಿ.
ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜನ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಶ್ಯಾನುಭೋಗ್ ನಂಜಪ್ಪನವರ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಬಟ್ಟಲು ಅಡವಿಟ್ಟು ಒಂದೈದು ರೂಪಾಯಿ ತಂದು ಅಪ್ಪನ ತಿಥಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಆಣೆ ಬಡ್ದಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಬೇರೆ ಮಾತು.
ಇವೆಲ್ಲಾ ಯಾಕೆ ಬರೆದೆ ಅಂತೀರಾ? ಹಿಂದೆ ಜೋಡೀದಾರರೂ ಅಂದರೆ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯ ಒಡೆಯರು ಅಂತಾನೆ ಭಾವನೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಆದರೆ ಇದು ಜೋಡೀದಾರರಾಗಿದ್ದ ನಮ್ಮಪ್ಪನ ನೈಜ ಸ್ಥಿತಿ.
ಒಂದಂತೂ ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಇದೆ. ಎಷ್ಟೆ ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ದ್ರೋಹ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಪಾಪ! ಅವೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಲು ಬಾರದ ಮುಗ್ಧರು ನಮ್ಮಪ್ಪ. ಹಿಂದೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಜಾತಿಯವರಿಗೆ ದ್ರೋಹ-ಮೋಸ ವಾಗಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮುಂದುವರಿದ ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಮ್ಮಂತವರಿಗೂ ಆಗಿರುವ ಅನ್ಯಾಯ, ಶ್ರೀಮಂತರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರು ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ ಹೇಳಿದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಮುಜುಗರ ವಾಗುತ್ತೆ. ಒಂದು ಮಾತು ಹೇಳಿ ಲೇಖನ ಮುಗಿಸುವೆ. ಶೃಂಗೇರಿ ಮಠಾದೀಶರ ದರ್ಶನ ನಮ್ಮಂತವರಿಗಲ್ಲವೆಂದು ನನ್ನ ನಲವತ್ತನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಗೂ ನನ್ನ ನಂಬೆಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಸೇಬು ಶ್ರೀಮಂತರು ಮಾತ್ರ ತಿನ್ನುವ ಹಣ್ಣು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಂದಿನ ನಂಬಿಕೆ. ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಡಸಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇಕೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಆರು ತಿಂಗಳು ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಮುಂಜಿ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಯ್ತು. ಅದೂ ನನಗೆ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಿಂದ. ನನ್ನ ಉಪನಯನ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಇನ್ನು ವೇದ ಪಾಠ?

ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಮುನ್ನಾ......

2009-01-12T18:59:00.012-06:00

ಮಕರ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಗೆ ಮುನ್ನಾದಿನವಾದ ಇಂದು ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಶುಭಕೋರಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದಾಗ ಮಸ್ತಕದಲ್ಲೊಂದು ಸಂಕ್ರಮಣ ನಡೆದಿದೆ. ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕೆ ಶುಭ ಕೋರುವುದೇ? ಒಂದು ದಶಕಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲವಾಗುತ್ತಿದೆ! ಇತ್ತೀಚಿನ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ಹೇಯ ಕೃತ್ಯವನ್ನಂತೂ ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ.ಏಕೆ ಹೀಗೆ? ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಏನಾಗಿದೆ? ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ. ಆಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಪರದೆಯೆದುರು ಒಂದುಕಡೆ ಲಾರ್ಡ್ ಮೆಕಾಲೆ, ಜವಾಹರಲಾಲ್ ನೆಹರು, ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಅನೇಕ ಕ್ರಾಂತಿ ಕಾರಿಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಸುಳಿದಾಡುತ್ತವೆ! ಇದೇನು! ನನಗೇ ನಾಗಿದೆ ? ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕೋಲಾಹಲ!! ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಂಪದಿಗರ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತದೆ.......... ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಆರು ದಶಕಗಳಾಯ್ತು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಮಗು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ದವನಾಗಿ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಯಜಮಾನನಾಗಿ , ಈಗ ವಾನಪ್ರಸ್ತಾಶ್ರಮದ ಕಡೆ ಸಾಗುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿ ಏನು? ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಭಗತ್ಸಿಂಗ್,ಸಖದೇವ್, ರಾಜಗುರು, ಸಾವರ್ಕರ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಆಜಾದ್... ಇಂತಹ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನ ದೇಶಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಲಿಕೊಟ್ಟು ಗಳಿಸಿದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಗುರಿ ಏನಿತ್ತು? ಅವರ ಕನಸು ಏನಿತ್ತು? ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿ ಎಂದರೆ ಏನು? ದೊಡ್ದ ದೊಡ್ದ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳೇ? ದೊಡ್ದ ದೊಡ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳೇ? ಜಲಾಶಯಗಳೇ? ರಸ್ತೆಗಳೇ? ....ಏನು? ಹಾಗಾದರೆ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಆಂತರಿಕ ಪ್ರವಾಹ ಯಾವುದು? ಬೇರೆಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗಿಂತ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಈ ಅಂತರ್ಪ್ರವಾಹವು ಬಹಳ ಬಿನ್ನವಾದುದು. ಇದರಮೂಲ ಋಷಿಗಳ ಪದತಲದಲ್ಲಿದೆ.ಆತ್ಮ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಸತ್ಯದಶೋಧನೆಗಾಗಿ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಸತತ ತಪಸ್ಸನ್ನಾಚರಿಸಿ ಸತ್ಯದ ಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದರು, ಎಲ್ಲರಿಗೂತಿಳಿಸಿದರು, ಜಗತ್ತಿಗೇ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲೀ ಎಂದು ಒಂದು ಜೀವನ ಕ್ರಮವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟರು ಅದು " ಹಿಂದುಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಋಷಿಸಂಸ್ಕೃತಿ," ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಇಂತಹ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ನಮ್ಮ ದಾಗಿರುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಪರಕೀಯರ ಆಕ್ರಮಣ ನಡೆದರೂ ನಮ್ಮ ಅಂತರ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಸೆದು ಹೋಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ನಾಷಮಾಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಕ್ರಿ.ಪೂ.೩೨೭ ರಲ್ಲೇ ಅಲೆಗ್ಸಾಂಡರಿನಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಚಂದ್ರಗುಪ್ತ ಚಾಣಕ್ಯರು ೬-೭ ವರ್ಷಗಳ ಸತತ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಹೊಡೆದಟ್ಟಿದರು. ಕ್ರಿ.ಶ. ಒಂದನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯ ಏಶ್ಯಾದಿಂದ ಬಂದ ಹೂಣರು, ಶಕರೊಡನೆ ಇಲ್ಲಿನ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯ, ಶಾಲಿವಾಹನರು ಹೋರಾಡಿದರು ಹೂಣರು, ಶಕರು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರೆತು ಹೋದರು. ಆದರೆ ಕ್ರಿ.ಶ. ೭ ನೇ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಘಸ್ನಿ ಮಹಮದನಿಂದ ಶುರುವಾದ ಆಕ್ರಮಣ, ಮೊಗಲರು, ತುರ್ಕರು, ಪಾರಸಿಯರು ಮುಂತಾದವರಿಂದ ಸತತ ಒಂದು ಸಹಸ್ರ ವರ್ಷಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಧಾಳಿ ನಡೆಯಿತು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ರಾಜಾಸ್ಥಾನದ ಮಹಾರಾಣಾ ಕುಂಭ, ರಾಣಪ್ರತಾಪಸಿಂಹ, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ವಿಜಯನಗರದ ವಿದ್ಯಾರಣ್ಯರಿಂದ ಕೃಷ್ಣದೇವರಾಯನವರಗೆ, ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜ, ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲಿ ಗುರುಗೋವಿಂದಸಿಂಹ, ಬಂದಾಬೈರಾಗಿ ಇವರೆಲ್ಲರ ಸತತ ಹೋರಾಟದ ಪ್ರಭಾವವು ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಮೊಹಮದ್ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ -"ಇಸ್ಲಾಮ್ ನೌಕೆಯು ಸಪ್ತ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿಬಂದರೂ ಈ ವಿಜಯಯಾತ್ರೆ ಭಾರತದ ಗಂಗೆಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಯಿತು"ಆದರೂ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದಾಳಿಕೊರರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಅತ್ಯಾಚಾರ! ನಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನ ಲೂಟಿ !! ಅಬ್ಭಾ, ದಾಳಿಕೋರರ ಉಪಟಳ! ಮತಾಂತತರದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ!! ಆನಂತರದ ದಾಳಿ ಬ್ರಿಟಿಷರದು. ಹದಿನೆಂಟನೆಯ ಶತಮಾನದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ತಕ್ಕಡಿ ಹಿಡಿದು ಕಾಲಿಟ್ಟ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಕೊನೆಗೆ ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳು ನಮ್ಮನ್ನಾಳಿದರು.ಆದರೆ ಆಗ ನಾವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿದ್ದೆವೆಂದರೆ ೧೮೩೫ ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ೨ ರಂದು ಲಾರ್ಡ್ ಮೆಕಾಲೆಯು ಬ್ರಿಟಿಶ್ ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣ ವನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು-" ನಾನು ಭಾರತದ ಉದ್ದಗಲಕ್ಕೂ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ನಾನುಒಬ್ಬ ಬಿಕ್ಷುಕನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಕಳ್ಳನನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ,. ಭಾರತವು ಸಂಪದ್ಭರಿತವಾಗಿದೆ. ಭಾರತೀಯರನೈತಿಕತೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಮಟ್ಟದ್ದು, ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತೀಯರ ನೈತಿಕ ಶಕ್ತಿಗೆ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿರುವುದುಭಾರತದ ಅಂತ: ಶಕ್ತಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪರಂಪರೆ. ಈ ಅಂತ:ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಆಂಗ್ಲಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ನಾಶ ಪಡಿಸಿ ಇಂಗ್ಳೀಶ್ ಶಿಕ್ಷಣದ ವ್ಯಾಮೋಹವನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬೆಳೆಸ ಬೇಕೆಂದರೆ ಭಾರತದಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಂಪರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿರಸ್ಕಾರ ಬರಬೇಕು, ಆಗಮಾತ್ರ ನಾವು ಆಳಲು ಅವರನ್ನುಸಾಧ್ಯ." ಬ್ರಿಟಿಶರು ಈ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸಫಲರಾದರೆಂದರೆ ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಬುದ್ಧಿವಂತವರ್ಗವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಅವರ ಮೂಲಕವೇ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವ, ಪಾಷ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೆಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಭ್ರಮಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿ, ಕೊನೆಗೆ ಯಾವ ಹಂತವನ್ನು ನಾವು ತಲುಪಿದೆ ವೆಂದರೆ ಮೆಕಾಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ " ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಭಾರತೀಯರದಾಗಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ಇಂಗ್ಳೀಶ್ ಮಯವಾಗಿಬಿಡಬೇಕು,". ಈಗಲೂ ಮೆಕಲೆ ಅನುಯಾಯಿಗಳು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸ ಇದನ್ನೇ..... ಆದರೆ ಭಾರತಮಾತೆ ಬಂಜೆಯಲ್ಲ.ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೆಯ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿಯ ಪರ್ವ ಆರಂಭವಾಯ್ತು. ಪಂಜಾಬಿನಲ್ಲಿ ದಯನಂದ ಸರಸ್ವತಿಯವರ ಆರ್ಯಸಮಾಜ, ರಾಮಕೃಷ್ಣಪರಮಹಂಸರು, ಸ್ವಾಮಿ ರಾಮತೀರ್ಥರು, ರಮಣ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದರೆ, ಬಂಗಾಳದ ಬಂಕಿಮಚಂದ್ರ ಚಟರ್ಜಿ ವಂದೇ ಮಾತರಮ್ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರ ಜಾಗೃತಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದರು.ವಾಸುದೇವ ಬಲವಂತ ಫಡಕೆ, ವೀರಸಾವರ್ಕರ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಆಜಾದ್, ರಾಸ ಬಿಹಾರಿ ಬೋಸ್. ಲಾಲ್ -ಬಾಲ್ -ಪಾಲ್. ಅರವಿಂದ ಘೋಷ್ ,ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಮುಂತಾದವರ ಹೋರಾಟದ ಪರಿಣಾಮ ಮುಂದೆ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಒಂದು ತಳಹದಿಯಾಯ್ತು. ಅಂತೂ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೆಕು, ಅದು ಪುಕ್ಕಟೆ ಬರಲಿಲ್ಲ ಸಹಸ್ರಾರು ದೇಶಭಕ್ತರ ಬೆವರು-ನೆತ್ತರಿನ ಫಲ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ಆದರೆ ಈಗ ನಡೆದಿರುವುದೇನು? ಗ್ರಾಮರಾಜ್ಯ-ರಾಮರಾಜ್ಯ ಬಯಸಿದ್ದ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಕನಸು ನನಸಾಯಿತೇ? ಅಂದು ನೆಹರು ಮಾಡಿದ ಒಂದು ತಪ್ಪಿನ ಘೋರ ಪರಿಣಾಮ ಎಷ್ಟು ಗೊತ್ತೇ? ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆ ನೆಲೆಸಿರುವುದು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆತು ಯಂತ್ರಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಪ್ರಗತಿಯಾಗುತ್ತದೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಪಾರಂಪರಿಕ ಕಸುಬುಗಳಾದ ಕುಂಬಾರಿಕೆ, ಬಡಗಿ ವೃತ್ತಿ, ಚಮ್ಮಾರಿಕೆ , ಮಡಿವಾಳಿಕೆ, ಮುಂತಾದ ಹಲವು ವೃತ್ತಿಗಳು ಕಣ್ಮರೆ ಯಾದವು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಯಂತ್ರಗಳು. ದೊಡ್ದ ದೊಡ್ದ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು. ಗುಡಿಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಮಾಯವಾದವು. ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲಗಟ್ಟನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ದಿಕ್ಕರಿಸಲಾಯ್ತು. ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಂತೂ ನಮ್ಮ ಪಾರಂಪರಿಕ ಪದ್ದತಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಆಹಾರ ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ವಿಷವನ್ನು ಬಿತ್ತಲಾಯ್ತು. ನಾಡಹಸುಗಳು ಮಾಯವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಲು ಕೊಡುವ ವಿದೇಶೀ ತಳಿಗಳು ಕಾಣಿಸಿ ಕೊಂಡವು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಉಳಲು ಯಂತ್ರಗಳು ಬಂದವು. ಅದರಿಂದ ಆಹಾರದ ಮೇಲಾಗಿರುವ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮಗಳು ಸರ್ವ ವೇದ್ಯ. ಅಂತೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಆರು ದಶಕಳಾಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ತನದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಾವು ಸೋತಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಪಾರಂಪರಿಕವಾದ ಯೋಗ, ವೇದ, ಸಂಗೀತ, ನೃತ್ಯ,ಕಲೆ, ಮುಂತಾದ ವಿದ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಮ್ಮದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಮೆಕಾಲೆ ಸಂಜಾತರು ಪ್ರಗತಿಯೆಂದರೆ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಕಡೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಧಾಳಿ ಈಗಲೂ ಸಾಗಿದೆ. ಸಿನೆಮಾ, ದೂರದರ್ಶನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು, ಸ್ವೇಚ್ಛಾಚಾರದ ಕುಣಿತದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಮನಬಂದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ. ಸಮಾಜದ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಡುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ನಾವು ಇಂದೂ ಯಾವುದೋ ಭ್ರಮಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಬಂದಿದೆ. ಸೂರ್ಯನೇನೋ ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತ ಭೊಮಿಗೆ ಹಗಲು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕತ್ತಲೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಬೆಳಕು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುವ ಈ ಸಂಕ್ರಮಣ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆರಿವಿನ ಬೆಳಕು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಬೇಕು. ದೇಶವು ಸತ್ಯಪಥದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಗಳಿಂದ ವಿಶ್ವದ ಮುಂದೆ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಾ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುವಂತಾಗಲೆಂಬುದು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ನನ್ನ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಶುಭಾಷಯಗಳು.

ಋಣ

2009-01-03T20:45:00.000-06:00

ನನ್ನ ಕವನದ ಒಂದು ಸಾಲು ಹೀಗಿದೆ- "ಜಗಕೆಲ್ಲ ಬೆಳಕ ಕೊಡುವಂತ ರವಿಗೆ ನಾನೆಂಬ ಗರ್ವವಿಲ್ಲ| ಹಗಲೆಲ್ಲ ದುಡಿದು ಕತ್ತಲೆಯ ರಾತ್ರಿಯಲಿ ರವಿ ಮಾಯಾದನಲ್ಲ"
ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯು ಎಂದೂ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೊತ್ತಿರುವವಳು ನಾನೇ ಎಂದು ಜಂಬ ಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅಂತೆಯೇ ಸೂರ್ಯನೂ ಕೂಡ, ಜಗತ್ತಿಗೇ ಬೆಳಕು ಕೊಟ್ಟರೂ ಅಹಂಕಾರ ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬಗೆಗೆ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡರೆ " ಆ ಬಡ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಾನೇ ಎಂದು ಟಾಮ್-ಟಾಮ್ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಇಡೀ ವರ್ಷ ಊಟಹಾಕಿದ್ದರೂ ತಾನು ಊಟ ಹಾಕಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬಣ್ಣ ಕಟ್ಟಿ ಪ್ರಚಾರ ಗಿಟ್ಟಿಸೋ ಜನಕ್ಕೆ ಏನೆನ್ನೋಣ?
ಒಂದು ದೇವಾಲಯ. ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ.ಅವನ ಹೆಸರು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕಾರಣ ಅವನ ಹೆಸರು ಕೆತ್ತಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ನಾಮ ಫಲಕ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಗುತ್ತಿಗೆ ದಾರರಾದ ದುಗ್ಗಪ್ಪನವರ ಸೇವಾರ್ಥ-ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬರೆದಿದೆ. ನೋಡಿದವರು ದೇವಸ್ಥಾನ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಇವನೇ ಇರಬೇಕು, ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ದೇವಾಲಯಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಬರೆಸಿದವನು ಈತ ನೆಂಬ ಸತ್ಯ ಹಲವರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ನಾಚಿಕೆಗೇಡಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೂ ಕಂಡೆ. ದೇವಾಲಯದ ಒಂದು ಫೋಟೋ ವನ್ನು ಗರ್ಭಗೃಹದ ಮುಂದೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವುದು" ಕೊಡುಗೆ: ರಾಮಪ್ಪನವರು" ರಾಮಪ್ಪನವರ ಕೊಡುಗೆ ಏನೂ ಅಂತಾ ಗೊತ್ತಾಯ್ತ?

ನಾವು ಸೂಟು-ಬೂಟು ಧರಿಸಿ ಸ್ಟೈಲ್ ಆಗಿ ಹೊರಟು ಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಯಾರಿಗೇನು ಕಡಿಮೆ? ನನಗೆಲ್ಲಾ ಇದೆ!!ಅನ್ನೋ ಅಹಂಕಾರ.[ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ]
ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಇರಬಹುದು, ತಿಂಗಳಿಗೆ ೬೦-೭೦ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ ಸಿಗಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾವು ಧರಿಸೋ ಒಂದು ಅಂಗಿ ನನ್ನ ಸ್ವಂತದ್ದಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನೋಡಿ......
ನನ್ನ ಅಂಗಿಯಲ್ಲಾ ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಬಟನ್ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದಲ್ಲ. ಅದರಹಿಂದೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಬೆವರು ಹರಿದಿರುತ್ತೋ! ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಗಳಾಗಿ ಓದಿದರೆ ಆಗದು.....
ನಾನು ಧರಿಸಿರುವ ಅಂಗಿಯ ಹಿಂದೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಶ್ರಮವಿದೆ , ಗಮನಿಸೋಣ.
ಯಾವುದೋ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅಂಗಿ. ಆ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೇಯ್ದವನು ರಾರೋ,ದಾರದಿಂದ ಬಟ್ಟೆ. ಒಂದು ದಾರ ಹೊರಬರಬೇಕಾದರೆ ಅದು ತಯಾರಾದ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಶ್ರಮವಿದೆಯೋ. ನಂತರ ಮಗ್ಗ. ಮುಂದೆ ಅದರ ಮಾರಾಟ. ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೊಂಡರೆ ಸಾಲದು. ಅದನ್ನು ಹೊಲಿಯಲು ದರ್ಜಿ. ಕತ್ತರಿಸುವವನು ಯಾರೋ, ಗುಂಡಿ ಹಾಕುವವನು ಯಾರೋ, ಇನ್ನು ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಶ್ರಮ ಅಡಗಿದೆಯೋ, ಅಂತೂ ಇದ ನನ್ನ ಶರ್ಟ್ ಎಂದು ಬೀಗುವವರು ನಾವು. ಅದು ನಮಗೆ ಇಷ್ಟು ಅಂದ ಕೊಡಬೇಕಾದರೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಅರೆಹೊಟ್ಟೆಯ ದುಡಿಮೆಯೂ ಸೇರಿದೆ. ನಮಗೆ ಹೇರ್ ಕಟಿಂಗ್ ಮಾಡುವ ಕ್ಷೌರಿಕ, ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಯುವ ಚಮ್ಮಾರ, ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿಯುವ ದರ್ಜಿ,ಕಾರ್ ದುರಸ್ತಿ ಮಾಡುವ ಮೆಕ್ಯಾನಿಕ್, ಕಾರು ತೊಳೆಯುವ ಹುಡುಗ, ಮನೆ ಮುಂದೆ ಗುಡಿಸುವ ಜಾಡಮಾಲಿ, ಅದೆಷ್ಟು ಜನರ ಋಣ ತೀರಿಸ ಬೇಕೋ ನಾವು!!
ಆದರೆ ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನಮಗೆ, ಅವರ ಕೆಲಸ ಅವರಿಗೆ. ಈ ಜಾಡಮಾಲಿ, ಕ್ಷೌರಿಕರು, ಇಂತಹ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ರಜೆ ಮಾಡಲಿ, ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ, ಯಾರ ಮಹತ್ವ ಎಷ್ಟು? ಅಂತಾ.

ಈಗ ಬೇಡ ಬಿಡಿ

2009-01-03T02:38:00.002-06:00

ನಾವಿರೋದೇ ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗಾಗಿ
ನೀವು ಮೈಕಿನಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯೋ ಮುನ್ನ
ಸ್ಟೇಜಿನಲ್ಲಿ ಟೇಬಲ್ ಹಾಕಿ
ಬ್ಯಾನರ ಕಟ್ಟಿ, ಹಾರತುರಾಯಿ ರಡಿಮಾಡಿ
ಮೈಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟುತ್ರಿ-ತ್ರಿ ಟು ಒನ್
ಹೇಳೋಕಾಗಿಯೇ ನಾವಿರೋದು ಬಿಡಿ||

ಮನೆ ಮನೇಗೆ ಹೋಗಿ ಕದತಟ್ಟಿ
ಕೈ ಮುಗಿದು ಚೀಟಿ ಕೊಟ್ಟು
ನೂರು ಜನ ಕರೆದ್ರೆ ಮೂರು ಜನ ಬರುಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದೂ
ಅದನ್ನೇ ಪ್ರತಿ ಭಾರಿಯೂ ಮಾಡುವ
ನಮಗೆ ಅದರಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತಿ, ಬಿಡಿ||

ಭಾಷಣ ಮಾಡೋ ನೀವ್ ಹೇಗಾದ್ರೂ ಇರಿ
ಅದು ನಿಮ್ ಖುಷಿ
ನಾವ್ ಮಾತ್ರ ಬಂದೋರ್ಗೆಲ್ಲಾ ಸಲಾಮ್ ಹೊಡೆದು
ಅವರ ಚಪ್ಲಿ ಕಾಯ್ಬೇಕು, ಇದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಬಿಡಿ|

ಹಾ! ನೀವಿರೋದೇ ಉದ್ದುದ್ದ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯೋಕೆ
ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ -ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಿಮ್ ಸೇವಕರು, ಅಂತ ಹೇಳೋಕೆ|
ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಬಿಡಿ,
ಅದೇ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಅವರ ಸೇವಕರು-
ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿ‍ಟ್ಟು||

ನೀವ್ ಬಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡಿ
ಉಳಿದಿದ್ದ ತಂಗಳು-ಪಂಗಳು
ಹಳ್ಸಿದ್ದು-ಕೆಟ್ಟಿದ್ದು
ಆಳಿಗೆ ಹಾಕೋ ವಿಚಾರ,
ಈಗ ಯಾಕೇ ಬಿಡಿ|

ನಿಮ್ಮ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದ
ದಾಂಡಿಗ ಮಗನ ಪುಸ್ತಕದ ಹೊರೆಯನ್ನು
ಆ ಮುದ್ಕಾ ಹೊತ್ಕೊಂಡ್ ಬರ್ತಾನಲ್ಲ,
ಆ ವಿಚಾರ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳುಲ್ಲಾ, ಬಿಡಿ||

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಮೂರಕ್ಕೆ ಎದ್ದು
ಮನೇಲಿ ಗಂಜಿ ಬೇಯ್ಸಿಟ್ಟು
ಸ್ವಾಮಿ ಮೂಡೋಕೆ ಮುಂಚೆ
ನಿಮ್ಮ ಮನೇಗೆ ಹಾಜರಾಗಿ
ಮುಸ್ರೆ ತಿಕ್ಕುವ ಚೆನ್ನಿಯ ಮಾತು
ಈಗ ಬೇಡ ಬಿಡಿ||

ಬಡಪಾಯಿ ಜನಕ್ಕೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟು
ವರ್ಷವೆಲ್ಲಾ ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ
ಬಡ್ಡಿ ವಸೂಲು ಮಾಡೋ
ನಿಮ್ಮ ಚಾಣಾಕ್ಷ ಬುದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ
ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬಿಡಿ|

ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟೋ ಸೂರ್ಯ
ಪಷ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ರೂ
ನಿಮ್ಮಂತೋರು ಹಾಗೆಯೇ
ನಮ್ಮಂತೋರು ಹೀಗೆಯೇ
ಅವೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಯಾಕೆ ಬಿಡಿ||

ಮಗುವಾಗುವಾಸೆ

2009-01-02T20:25:00.003-06:00

ಮಗುವಾಗುವಾಸೆ

ಮನದೊಳಗೆ ಮಡುಟ್ಟಿರುವ
ವಿಷಯ-ವಿಷವ
ಹೊರಗಟ್ಟಿ
ಮಗುವಾಗುವಾಸೆ|

ಗತ್ತು ಗಮ್ಮತ್ತುಗಳ
ಕಿತ್ತೆಸೆದು
ಬೆತ್ತಲಾಗುವಾಸೆ|

ಅಳುಕು ತಳುಕುಗಳ
ಹೊಗಳಿಕೆ ತೆಗಳಿಕೆಗಳ
ಹುಳುಕು ಕೊಳಕುಗಳ ಹೊರಚೆಲ್ಲುವಾಸೆ|

ಒಳಗಿರದ
ತೋರಿಕೆಯ ನಗುವ ನಗದೆ
ಮನಬಿಚ್ಚಿ ಬಿಕ್ಕಳಿಸಿ ಅಳುವ ಆಸೆ|

ರವಿ ಇಣುಕದ
ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೋಡಿ
ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವಾಸೆ|

ಹೆತ್ತು ,ಹೊತ್ತು
ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳಲಿ
ಬಳಲಿ ಸತ್ತ ನಮ್ಮಮ್ಮನನು
ನೆನೆನೆನೆದು ದಿನವ ಕಳೆಯುವಾಸೆ||

ಮನ ಕದಡಿದ ಪ್ರದೀಪ

2009-01-02T08:48:00.007-06:00

ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೇಟರ್,ಎಮರ್ಗೆನ್ಸಿ ಲೈಟ್, ಇತ್ಯಾದಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬಹುಡುಗ ಬಂದ.ವಯಸ್ಸು ೧೫-೧೬ ಇರಬಹುದು. ಅವನು ತನ್ನ ವಯಸ್ಸನ್ನು ೧೮ ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ದ. ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡೋ ಹುಡುಗನ ವಯಸ್ಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಮಗೇನು ಅನ್ನ ಬೇಡಿ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಬಗೆಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಪಾಪ, ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡೋದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ!!ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗನಿಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವನು[ ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ಮಾತು] ಮುಖದಲ್ಲಿ ನೋವು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ-" ಸನ್ ಲೈಟ್ ಎನರ್ಜಿ ಸೇವರ್ ಬಲ್ಬ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ ಸಾರ್, ಒಂದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಫ್ರೀ.ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೇಟರ್ ಬೇಕಾ? ಬೆಡ್ ಲೈಟ್ ಬೇಕಾ? ...............
ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನನಗೇಕೋ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರ ಹೆಚ್ಚಾಗ್ತಾ ಇದೆ, ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ.

-" ಅಲ್ಲಾ ಮರೀ, ಓದುವ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೀಯಲ್ಲಾ! ಓದಿಯಾಯ್ತಾ?
ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು,
-" ಯಾಕೆ ಅಳ್ತೀಯಾ? ಕುರ್ಚಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೋ, ’ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಕುರ್ಚಿ ತೋರಿಸಿದೆ.

- ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್ ನಾನು ಹೋಗ್ತೀನಿ, ನಿಮಗೆ ಲೈಟ್ ಬೇಕಾ ಸಾರ್?" ಹುಡುಗನ ಧ್ವನಿ ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.
-" ಮೊದಲು ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳೋ ಮರೀ, ಯಾಕೆ ಅಳ್ತೀಯಾ? ನಾನು ನಿನಗೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಗುವಂತಹ ಮಾತಾಡಿದೆನಾ?
-" ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್, ಯಾಕೆ ಓದಲಿಲ್ಲಾ, ಅಂದ್ರಲ್ಲಾ ಅಳು ಬಂತು." ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ಬರೆದು ಬಂದಿದ್ದೀನಿ ಸಾರ್"
- ಮುಂದೆ ಓದಲ್ವಾ?
-ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್,ಕೆಲಸಾ ಮಾಡ್ತೀನಿ.
-ಯಾಕೆ ಓದುಲ್ಲಾ?
-ನಮ್ಮ ತಂದೆ ಸಾಕು, ಅಂತಾ ಹೇಳಿದಾರೆ, ನಾವು ಬಡವರು.
-ನಿಮ್ಮ ಊರು ಯಾವದು?
-ಕೋಡೀಹಳ್ಳಿ
-ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಎಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ?
-ಜಾವಗಲ್ ನಲ್ಲಿ
-ಎಷ್ಟು ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಬಂತು?
-ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ. ನಲ್ಲಾ ಸಾರ್?
-ಹೂ ಹೇಳು
-೪೮ ಪರ್ಸೆಂಟ್
ಬಹುಷ: ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ತೇರ್ಗಡೆ ಆಗಿಲ್ಲದೆ ಇರಬಹುದು.ಪಾಪ! ಆಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅಯ್ಯೋ ಎನಿಸಿತ್ತು, ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಕಾಡಿತ್ತು.

- ನೋಡು ಮರೀ, ನಾನೂ ಬಡತನದಲ್ಲಿಯೇ ಬೆಳೆದವನು, ನಾನೇನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ನೀನು ಓದುತ್ತೀಯಾ?
-ಇಲ್ಲಾ ಸಾರ್, ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ.
ಅದೇನೋ ಅವನು ದುಡಿಯಲೇ ಬೇಕು ,ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. [ನಾನೂ ಪಿ.ಯು.ಸಿ. ನಂತರ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಜುಜುಬಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಂತರ ಜೀವನದ ಆಧಾರಕ್ಕೆ ಏನೋ ಒಂದು ಓದಿದೆ] ೪-೫ ಹುಡುಗರು ಸೇರಿ ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ರೂಮ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರಂತೆ, ೫೦೦-೬೦೦ ರೂಪಾಯಿ ವ್ಯಾಪರವಾದ್ರೆ ಇವನಿಗೆ ೧೦೦-೧೨೦ ರೂಪಾಯಿ ಉಳಿಯುತ್ತದಂತೆ.ಯಜಮನರು ಊಟ ಹಾಕಿಸ್ತಾರಂತೆ.
ಅದೇನೋ ಸರಿ, ಅವನ ಬಡತನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ದಾರಿ ಸರಿ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ...........ದೇವರು ಎಷ್ಟು ಪಕ್ಷಪಾತಿ ಅಲ್ವಾ?

ಕಾಲೇಜು ಓದುವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ, ಓದುವುದಷ್ಟೇ ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಎಂದು ಮಕ್ಕಳು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾರೆ, ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ೯೦-೯೫ ಪರ್ಸೆಂಟ್ ಮಾರ್ಕ್ ತೆಗೆದರೆ ಅದು ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ.
ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮಕ್ಕಳ ತಂದೆತಾಯಿಯರನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಮಾತು-" ನನ್ನ ಮಗ ಈಸಾರಿ ಕೊನೆಯ ಸೆಮಿಸ್ಟರ್, ಅಬ್ಭಾ! ಹೇಗೋ ಗೆದ್ದು ಬಿಟ್ಟೆ, ಇದೊಂದು ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸಾಗಿಬಿಟ್ರೆ, ಯಾವುದಾದರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬಿಡ್ತಾನೆ, ಎಂಬ ಆಶಾಗೋಪುರ ಕಟ್ಟುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನೂ ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಜೀವವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೋಸ್ಕರ ತೇಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅವರಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೋ ಇಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಮಾತ್ರ , ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ತಲೆಕೆಡಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಪ್ರತೀ ತಿಂಗಳೂ ತಾವು ಪಡೆದ ಮಾರ್ಕ ಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳು ತೆಗೆದ ಮಾರ್ಕ್ ಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನೋವು ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ!

ತೊಟ್ಟಿಮನೆ

2008-12-21T10:44:00.004-06:00

ತೊಟ್ಟಿಮನೆ

ಊರಗೌಡರ
ತೊಟ್ಟಿಮನೆಯಲಿ
ಇದ್ದ ಜನಗಳು ನೂರು|
ರಾಜಠೀವಿಯಲಿ
ಗೌಡರು ಹೊರಟರೆ
ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು ಸೂರು||

ಒಂದು ಹೊತ್ತಿಗೆ
ನೂರು ಜನಗಳ
ಊಟವು ಒಮ್ಮೆಲೆ ನಡೆದಿತ್ತು|
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಣಿಯುತ
ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮಲಗುತ
ಮಕ್ಕಳ ಕಾಲವು ಕಳೆದಿತ್ತು||

ಕೆಲಸದ ಹಂಚಿಕೆ ಯಾಗಿತ್ತು
ಮನೆಯಲಿ ಕಿಲಕಿಲ ನಗುವಿತ್ತು
ಗೌಡರ ಬಂಡಿಯು ಸಾಗಿತ್ತು|
ಅಜ್ಜಿಯ ತೊಡೆಯಲಿ
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಕ್ಕಳು
ಮಲಗುತ ಕಾಲವು ಕಲೆದಿತ್ತು||

ಆಡುವ ಕಿಟ್ಟಿಯ
ನೋಡುತ ಗೌಡರು
ಗೌಡತಿ ಕಿವಿಯಲಿ ಕೇಳಿದರು|
ತುಂಟಾತದ ನಗುವಿನ
ಚಂದದ ಹುಡುಗ
ಯಾರ ಮನೆಯ ಮಗುವೆಂದು||

ಗೌಡತಿ ಗೌಡರ
ದುರುಗುಟ್ಟುತ ನೋಡಿ
ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ ಗೌಡರ ಕಿವಿಯೊಳಗೆ|
ಮಗ ಗೋಪಾಲನ
ಮುದ್ದಿನ ಮೂರನೆ
ಮಗನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಇವನೆಂದು||

ಸಂಜೆಯ ಕಾಲದಿ
ಜಗತಿಯ ಮೇಲೆ
ಶಿಶುವಿಹಾರವೇ ನಡೆದಿತ್ತು|
ಮಕ್ಕಳ ಕುಣಿತವ
ಹಿರಿಯರು ನೋಡುತ
ನೋಡುತ ದಿನವೇ ಕಳೆದಿತ್ತು||

ಕಾಲದ ಕಣ್ಣೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು
ಕಂಬ ಕಂಬವೇ ಕುಸಿದಿತ್ತು
ತೊಟ್ಟಿಯ ಮನೆಯು ಒಡೆದಿತ್ತು
ಗೌಡರ ಕಥೆಯು ಮುಗಿದಿತ್ತು||

ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ: ಗೌರತ್ತೆ

2008-12-20T10:57:00.000-06:00

ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ: ಗೌರತ್ತೆ

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಹೇಗೆ?

2008-12-09T07:24:00.000-06:00

ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಹೇಗೆ?
[ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ೩೦.೧೧.೨೦೦೮ ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭವತಾರಣಿ ಆಶ್ರಮದ ಮಾತಾಜಿ ವಿವೇಕಮಯೀ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಉಪನ್ಯಾಸ]
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಾವು ಚಿಂತಿಸುವ ರೀತಿಯಾದರೂ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಮುಂದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಸೇರಿಸ ಬೇಕು, ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲೇಜಾದರೂ ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ತುಂಬಾ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು, ಸುಖವಾದ ಜೀವನ ಮಾಡಬೇಕು, ಅಂತೂ ತುಂಬಾ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಜೀವನ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ.
ಹಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಬೇರೆ ಏನೋ ಇದೆ:
ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ತನ್ನ ಪದವಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ತಾಯಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವರ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಆನಂದ ವಾಗುತ್ತೆ -ಎಂದು ಸಹಜವಾಗಿ ಬಯಸಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಅವನ ತಾಯಿ ಸಂತೋಷ ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿ ಮೌನವಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಬೇಜಾರಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. ಅವನು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ಮ,ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಗೆ ಪ್ರಥಮನಾಗಿ ತೇರ್ಗಡೆ ಹೊಂದಿರುವುದು ನಿನಗೆ ಸಂತೋಷದ ವಿಷಯ ವಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೆ ಅವನ ತಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ನೋಡು ನೀನು ಪದವಿಯಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗಳಿಸಿದ್ದು, ಮುಂದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದು, ಯಾವುದೂ ನನಗೆ ದೊಡ್ದ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ಸಂಪತ್ತು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತೀಯ ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ,ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸುತ್ತೀಯ -ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ. ಕೂಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಗ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಾನಾ? ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನಾ? ಅದು ಮುಖ್ಯ!
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಆದರ್ಶದಿಂದ ಇಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶ್ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಯವರಂತಹ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಚಿಂತಕರನ್ನು ಕಾಣ ಬಹುದಾಗಿದೆ. ಅಂದು ಆರು- ಏಳು ಚಿನ್ನದ ಪದಕ ಗಳಿಸಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಅವನ ತಾಯಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸು -ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ್ದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ಮಹನೀಯರು ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ-ಅಲ್ಲವೇ ? ಅಂದು ಸುರೇಶ್ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರಿಗೆ ಗೋಚರವಾಯ್ತು ಪದವಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಚಿನ್ನದ ಪದಕಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದು , ಹಣ ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯೇನೋ ಇದೆ ಎಂದು.
ಹೌದು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಳಿಸುವ ಹಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದು ಬೇರೆ ಏನೋ ಇದೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಅದಕ್ಕೆ ಅಂತಹ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೊಡಬೇಕಷ್ಟೆ.ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ಸ್ಥಾನ ಕೊಡಬೇಕು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಸಹಜ ಜೀವನ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ! ನಮ್ಮ ಪರಂಪರಾಗತ ಜೀವನದ ಆದರ್ಶಗಳು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ ಜೀವನದ ಸುಖಭೋಗಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಕೊಡುತ್ತಾ, ನಮ್ಮ ಆದರ್ಶಗಳು ಹೇಗೆ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ! ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅಗತ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ,ಸುಖಭೋಗಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಗಳಿಸುತ್ತಾ ಮನುಷ್ಯಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಶಕ್ತಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳೂ ಆ ಒಂದೇ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಯವಾಗುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲಾ! ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ- ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯದ್ಭುತವಾದದ್ದೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಜನ್ಮ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೇ ಬುದ್ಧನಾದದ್ದು, ರಾಮನಾದದ್ದು,ಕೃಷ್ಣನಾದದ್ದು. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದರೂ ಜನರು ಅವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಅವರು ಆರೀತಿ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದರು.ಅವರ ಫೋಟೊಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದಾದರೂ ಏಕೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ- ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನೂ ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೇ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಣ್ಣ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ಸೆವೆಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.ಅತ್ಯಂತ ನಿಕೃಷ್ಟ ಬದುಕು ಸವೆಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಆ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕತೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.ಬದುಕಿಗೊಂದು ಉದಾತ್ತ ಧ್ಯೇಯ ವಿರಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳ ಮುಂದೆ ಇಂತಹ ಉದಾತ್ತ ಗುರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಅಂಕ ಗಳಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯ ಹೌದು, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉದಾತ್ತವಾಗಿ ಬಾಳುವುದು. ಉನ್ನತ ಆದರ್ಶಗಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕು.
ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಕೊಡುತ್ತೇವೋ ಮಕ್ಕಳು ಅದೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ:
ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಥೆ ಇದೆ. ಮದಾಲಸೆ ಎಂಬ ರಾಣಿ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಎಂತಹಾ ಮಹಾನ್ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದಳೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿ ತೂಗುವಾಗ ಜೋಗುಳ ಹಾಡುತ್ತಿದುದಾದರೂ ಏನು- ಮಗು ನೀನು ಆತ್ಮ ಸ್ವರೂಪಿ, ಮಗೂ ನೀನು ದುರ್ಬಲನಲ್ಲ.ಮಗೂ ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ ವಾಗಬೇಕು, ನೀನು ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು, ನೀನು ದುರ್ಬಲನಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ಜೀವನ ಕಳೆಯಬೇಡ.ನೀನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಯಾಗು,ನೀನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗು,ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೀನು ಕಂಡುಕೋ, ಹೀಗೆ ತೊಟ್ಟಿಲು ತೂಗುತ್ತಾ ತೂಗುತ್ತಾ ಬೆಳಸಿದ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ದವರಾದಾಗ ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ರಾಜನ ವಂಶ ಬೆಳೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆಂದು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಗನನ್ನು ರಾಜನು ಇವಳಿಂದ ಬೇರೆಯೇ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ.ಈಕಥೆಯ ನೀತಿಯಾದರೂ ಏನು? ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಯೋಗಿಳಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಮಹಾತಾಯಿ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಟ ವಿಚಾರಗಳನ್ನೇ ತಿಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೆಳೆದರು. ಅಂದರೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಕೊಡುತ್ತೇವೋ ಮಕ್ಕಳು ಅದೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ.ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಪ್ರತಿನಿತ್ಯ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಯಾವ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋದ ಮಹಾಪುರುಷರ ಜೀವನದ ಸ್ಪೂರ್ತಿದಾಯಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತೀವಾ? ಮಕ್ಕಳು ಯಾರಂತೆ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅವರಿಗೆ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತೇವಾ? ರಾಮಕೃಷ್ಣಪರಮಹಂಸರ ತಂದೆಯವರ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ - ಕಲ್ಕತ್ತಾ ಸಮೀಪ ದೇರಾ ಎಂಬ ಎಂಬ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿ . ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಷುದೀರಾಮ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯ ಎಂಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ನೆಲಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಬಹಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಜೀವನ.ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಆದರ್ಶಗಳಿಂದ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರು.ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ಸತ್ಯವಾದಿ. ಆದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರ ಸನ್ನಡತೆಯಿಂದ ಊರಿನ ಎಲ್ಲರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರು. ಅದೇ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಜಮೀನ್ದಾರ. ಮಹಾ ವಂಚಕ. ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲರ ಆಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಇವನ ಕಣ್ಣು. ಆಸ್ತಿಯ ವ್ಯಾಜ್ಯ ಒಂದಕ್ಕೆ ಇವನಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳುವವರು ಬೇಕಾಗುತ್ತಾರೆ. ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯರು ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ಕೇಸಿನಲ್ಲಿ ಇವನ ಗೆಲವು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಜಮೀನ್ದಾರನು ಇವರಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯರಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆ ಒಡ್ಡುತ್ತಾನೆ. ನೀವು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀವು ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿರಲಾರಿರಿ, ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಹೇಳಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಚಟ್ಟೋಪಾಧ್ಯಾಯರು ಜಮೀನ್ದಾರನ ಆಸೆಗೂ ಬಲಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬೆದರಿಕೆಗೂ ಬಗ್ಗಲಿಲ್ಲ.ಕಡೆಗೆ ರಾಮಕೃಷ್ಣರಪರಮಹಂಸರ ತಂದೆಯವರು ಆ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ತೊರೆಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ತಂದೆಯ ಸತ್ಯನಿಷ್ಟ ಜೀವನ, ಆದರ್ಶದ ಬದುಕು ಕಾರಣ ವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದರೆ ನಾವು ಉತ್ತಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೀವಾ? ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಡೆಯನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.
ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರ ವಾಗುವುದನ್ನು ಎಂದೂ ಸಹಿಸಬೇಡ:
ವಿವೇಕಾನಂದರ ಬಾಲ್ಯದ ಒಂದು ಘಟನೆ. ನರೇಂದ್ರನನ್ನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನರೇಂದ್ರ ಬುದ್ದಿವಂತ. ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಮೇಸ್ಟ್ರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪದೆ ತಪ್ಪು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ನರೆಂದ್ರನಿಗೆ ಅದು ಸರಿ ಎಂದು ನೂರಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂರರಷ್ಟು ಗೊತ್ತು. ಆದರೂ ಮೇಸ್ಟ್ರು ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಸರಿಯಿದೆ ಎಂದು. ಮೇಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ. ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಳುತ್ತಾ ಬಾಲಕ ನರೇಂದ್ರ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅಮ್ಮ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಎಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಮಗು ನೀನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದ್ದೀಯ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಳ್ಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ.ಪ್ರಾಣ ಹೋದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಸುಳ್ಳಿಗೆ ಶರಣಾಗ ಬೇಡ. ನರೆಂದ್ರನ ಕೈಯ ಮೇಲಿನ ಬಾಸುಂಡೆ ನೋಡಿದ ತಾಯಿ ಮಗು ನೀನು ಒಂದು ಸತ್ಯದ ಮಾತಿಗಾಗಿ ಏಟು ತಿನ್ನುವ ಬದಲು ಮೇಸ್ಟ್ರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನೇ ಒಪ್ಪಿ ಕೊಂಡು ಏಟು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು- ಎಂದು ಹೇಳ ಬಹುದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಮಹಾತಾಯಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಪಚಾರ ವಾಗುವುದನ್ನು ಎಂದೂ ಸಹಿಸಬೇಡವೆಂದು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ತಾಯಿಯು ಕಲಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಸತ್ಯವಾದಿ ವಿವೇಕಾನಂದ ನಾಗಿ ನರೇಂದ್ರನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕಷ್ಟವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಿಸಿ ಸುಗುಮಗೊಳಿಸಲು ಆ ತಾಯಿ ಹೇಳಿಕೊಡಲಿಲ್ಲ.ನೇರವಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳು ಇರುತ್ತೆ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಗುಮವಾದ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯೋಣವೆಂದು ಆ ತಾಯಿ ಹೇಳಿಕೊಡಲಿಲ್ಲ.ಮುಂದೆ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಇವತ್ತು ನಾನು ಏನಾಗಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕಾರಣ ವೆಂದು
ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವವರು ನಾವೇ ಏಕಾಗ ಬಾರದು?:
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ದಾಟಿರದ ಯುವಕರು ನಗುನಗುತ್ತಾ ನೇಣುಗಂಬವನ್ನು ಏರಿದ್ದು ಇತಿಹಾಸ ವಾದರೆ ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆ ಏನು? ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ Š¯ãºN¬ ಬದಲು ನಾಲ್ಕನೇ Š¯ãºN¬ ಬಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾಗುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಆತ್ಮಸ್ಥೈರ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳ ಆತ್ಮ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತ ಗೊಳಿಸಬೇಡವೇ? ಮಕ್ಕಳ ಮಾನಸಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಡವಿದ್ದೆಲ್ಲಿ? ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಡವೇ? ನಾವು ಈಗಲಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಉತ್ತಮ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಡವೇ? ಎಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದರೆ ನಾವೂ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಕೆ? ನಾವು ಕುರಿಮಂದೆಯಲ್ಲಾ! ಅಲ್ಲವೇ?ನಾವು ಜೀವನವನ್ನು ಹೇಗೆಂದರೆ ಹಾಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳ ಬಾರದು.ಒಂದು ಕುರಿ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ. ಕುರಿಗೂ ನಮಗೂ ವೆತ್ಯಾಸ ಬೇಡವೇ? ಯಾವುದೋ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಇರಬಹುದು ಆದರೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ನಮಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿರುವ ದೀನ ದರಿದ್ರರ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಈ ಸಂಪತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಗೆ ಸಮಾಜದ ಎಷ್ಟು ಜನರ ಕೊಡುಗೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು ನಮಗಿದೆಯೇ? ಹಳ್ಳಿಯ ರೈತ ಬೆಳಿಯದಿದ್ದರೆ ನಗರದಲ್ಲಿರುವವರು ಹಣ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಕಸವನ್ನು ಜಾಡಮಾಲಿ ಬಂದು ಗುಡಿಸ ದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ನಗರ ಕೊಳೆತು ನಾರುವು ದಿಲ್ಲವೇ? ಹಾಗಾದರೆ ಯಾರಿಗೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಡಬೇಕು? ನಾವು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಎಲ್ಲರಂತಾಗುವುದರಲ್ಲೇನೂ ಅತಿಶಯವಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯದಾಗಿಯೇ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಿ.ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ
ಇತಿಹಾಸ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವವರು ಯಾರೋ ಕೆಲವರೇ ಹೌದು, ಆ ಕೆಲವರು ನಾವೇ ಏಕಾಗ ಬಾರದು? ಆಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೇ ಏಕಾಗ ಬಾರದು ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಷ್ಟ ದು:ಖಗಳ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸಿ: ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಗೆ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಉಳ್ಳ ಪ್ರಜೆಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅವರನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕು?ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೊಣೆ ಏನು? ನಾವು ಚಿಂತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಳೆಯ ಬೇಕಾದರೆ ಆನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯ ಕಡಿಮೆ ಇರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಮನೋದೌರ್ಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೀವಾ? ನಿಜವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಷ್ಟದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟವೆಂದರೇನು-ಅದರ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟದ ಅರಿವಾಗದಂತೆ ಸುಖದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಚಿಂತನೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಮಕ್ಕಳು ಬಯಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಒದಗಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಶಾಲೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ, ಯಾವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದೆ,ಯಾವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಡ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ,ಯಾವ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಮಕ್ಕಳೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ,ಯಾವ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಫೀಸು ವಸೂಲು ಮಾಡುತ್ತಾರೋ ಅಂತಹ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಸೇರಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಾವಂತೂ ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿದ್ದಾಯ್ತು, ಯಾವ ಅನುಕೂಲಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾಯ್ತು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಸುಖವಾಗಿರಲೆಂದು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಷ್ಟದ ಸೋಂಕೂ ಬಾರದಂತೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ, ಪರಿಣಾಮ ಏನಾಗುತ್ತದೆಂದರೆ -ದೊಡ್ಡವನಾದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಷ್ಟ ಬಂದರೂ ತತ್ತರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಆತ್ಮ ಸ್ಥೈರ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಾದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಸಬೇಕು? ಪೋಷಕರು ಕೆಲವು ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರಬಹುದು, ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀವು ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಪೂರೈಸಬಹುದು, ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿದಾಗಲೂ ನೀವು ಅವರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ದುರ್ಬಲರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರೆಂಬುದನ್ನು ನೀವು ಮರೆಯ ಬಾರದು, ಅವರು ಮಕ್ಕಳಾಗಿದ್ದಾಗ ನೀವೇನೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೂರೈಸಿ ಬಿಡುವಿರಿ, ಆದರೆ ಅವನು ದೊಡ್ದವನಾದಾಗ ಯಾವ ಕಷ್ಟಗಳೂ ಎದುರಾಗಬಹುದು,ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನ ದಲ್ಲೂ ಸುಖ-ದು:ಖ ಗಳೆಂಬುದು ಬಂದು ಹೋಗುವಂತಹ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳೆಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು.ಅದನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಿ ಕೊಡಬೇಡವೇ?ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟವನ್ನೇ ಅರಿಯದವನು ಮುಂದೆ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ದವನಾದಾಗ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಷ್ಟ ಎದುರಾದರೂ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಬೇಕಿದೆ.ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಕೊಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರಾಕರಿಸಿ, ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬ ನಿಜದ ಅರಿವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾಡಿ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿವಂತರು ಮಾತ್ರವೇ ಇಲ್ಲ, ದೀನ-ದರಿದ್ರರ ಸಂಖ್ಯೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿದೆ. ಅವರ ಕಷ್ಟದ ಜೀವನದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿ.ದುರ್ಬಲರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ, ಸಹಾಯ ಹಸ್ತ ನೀಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿ, ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸರಳ ಬದುಕನ್ನು ಕಲಿಸಿ.
ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿ:
ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಮುಖ್ಯ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವುದು. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಶರೀರ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ, ವಿಟಮಿನ್ ಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಲು ಏನು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ? ಹಿಂದಿನ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಲು ತುಂಬಾ ಗಮನ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರಾಜನೂ ಕೂಡ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಗುರುಕುಲಕ್ಕೆಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಗುರುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಹಸುಗಳ ಮೈ ತೊಳೆಯಬೇಕಿತ್ತು, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದು ಸಮಿತ್ತು ತರಬೇಕಿತ್ತು, ಅವನು ಯುವರಾಜನಾದರೂ ಕೂಡ ಗುರುವಿನ ಸೇವೆ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು,ಇತರ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸರಿಸಮಾನವಾಗಿ ಬದುಕ ಬೇಕಿತ್ತು,ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಕೃಷಿಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಬಗೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳೂ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ಎದುರಿಸುತ್ತಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತನ್ಮೂಲಕ ಅವರು ದೊಡ್ದವರಾಗಿ ಬೆಳೆದಾಗ ಕಷ್ಟ ಬರಲಿ ಸುಖವಿರಲಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಲು ಸಮರ್ಥರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಧೈರ್ಯ ಗುಂದದೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ,ದು:ಖ ಬಂದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆದರದೆ ಧೈರ್ಯ ಗುಂದದೆ ಎದುರಿಸಿ ನಿಂತಾಗ ಅದು ತಾನೇ ತಾನಾಗಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಹೆದರಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಬೇಡ, ಎದುರಿಸು:
ವಿವೇಕಾನಂದರ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಘಟನೆ. ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುವಾಗ ಒಂದು ಕೋತಿಗಳ ಹಿಂಡು ವಿವೇಕಾನಂದರನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತವೆ, ವಿವೇಕಾನಂದರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ, ಕೋತಿಗಳು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಎದುರಾಗುತ್ತಾನೆ.ಕೇಳುತ್ತಾನೆ ಏಕೆ ಓಡುತ್ತಿರುವೆ? ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ- ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿ, ಕೋತಿಗಳ ಹಿಂಡು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿವೆ
ಸನ್ಯಾಸಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ- ನಿಲ್ಲು, ಹೆದರಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಬೇಡ, ಎದುರಿಸು
ವಿವೇಕಾನಂದರು ಕೋತಿಯ ಹಿಂಡಿನ ಎದುರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಧೀರ-ಗಂಭೀರ ನಿಲುವನ್ನು ಕಂಡ ಕೋತಿಗಳು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಓಡುತ್ತವೆ. ಈ ಘಟನೆಯನ್ನು ವಿವೇಕಾನಂದರು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗ, ದು:ಖ ಬಂದಾಗ ಹೆದರಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡದಿರಿ, ಎದುರಿಸಿ ಮೆಟ್ಟಿನಿಲ್ಲಿ, ಕಷ್ಟಗಳು ನಿಮಗರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿ ನಮ್ಮೊಳಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ತಿಳಿಯ ಬೇಕು,ಕಷ್ಟಗಳು ಬರಲೇ ಬಾರದೆನ್ನಬೇಡಿ, ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವಾಗ ಬಂದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎದುರಿಸುತ್ತೇನೆಂಬ ವಿಶ್ವಾಸ ತಾಳಿ, ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಸಿ.ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸೋಲಿನ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಕೂಡ ಕಲಿಸಿ.
ಸೋಲಿನ ಅನುಭವ:
ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಘಟನೆ- ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳಲ್ಲೂ ಮೊದಲ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಬಂದಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಸ್ಥಾನ ಬಂದುಬಿಡುತ್ತೆ.ಅವನ ತಾಯಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಮಾತಾಜಿ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೀತಿಯ ಅನುಭವವೂ ಆಗಬೇಕು, ಜೀವನ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಗಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ,ಶ್ರದ್ಧೆ, ಸಹನೆಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಡಿ. ಮಗುವಿಗೆ ತಿಳಿಸಿ ನೀನು ಸಾಮಾನ್ಯನಲ್ಲ,ನೀನು ಅಸಾಮಾನ್ಯ, ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆಗಿಹೋದ ಅನೇಕ ಮಹಾಪುರುಷರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳಿ ನೀನು ಮಹಾಪುರುಷ ನಾಗಬೇಕು, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿನ್ನ ಜನ್ಮ ವಾಗಿದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಶ್ರೇಷ್ಟ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಕಿವಿಯಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಬೀಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ.
ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ : ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಂಯಮದ ಪಾಠವನ್ನು ಹೇಳುವ ಮೊದಲು ನೀವು ಸಂಯಮವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮಕ್ಕಳು ಟಿವಿ ನೋಡಬಾರದೆಂದಾರೆ ನೀವು ಟಿವಿ ನೋಡುವದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ. ನೀವು ಟಿವಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನೀನು ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಓದು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ?ಮೊದಲು ನೀವು ಸಂಯಮ ಕಲಿತುಕೊಳ್ಳಿ.ನೀವು ಟಿವಿ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮಕ್ಕಳೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಲೇ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಒಂದನ್ನು ನೀವು ಟಿವಿ ಯಲ್ಲಿ ನೋಡ ಬೇಕೆಂದರೆ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಒಟ್ಟಿಗೇ ನೋಡಿ.ಉತ್ತಮ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನೇ ನೋಡಿ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆದರ್ಶಗಳನ್ನು ಹೇಳುವ ಮುಂಚೆ ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ ಕೊಂಡಿದ್ದೀವಾ? ಯೋಚಿಸಿ. ಸಹನೆಯ ಮಾತನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ನಾವು ತಂದೆತಾಯಿ ಹೇಗಿದ್ದೇವೆಂದು ಆತ್ಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಮೊದಲು ಆಚರಣೆಗೆ ತಂದು ನಂತರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ನೀವು ಅದ್ಭುತ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲಿರಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಪರಸ್ಪರ ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಾರಾ? ಕೆಟ್ಟ ಮಾತನ್ನಾಡುತ್ತಾರಾ? ಮಕ್ಕಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸದಾಕಾಲ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಕಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ,ಬದಲಿಗೆ ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಅದರಂತೆ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.ನೀವು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾತಾವರಣ ವನ್ನುನಿರ್ಮಿಸುತ್ತೀರಿ, ಎಷ್ಟು ಶಾಂತತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತೀರಿ, ಎಷ್ಟು ಆನಂದದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತೀರಿ, ಅಷ್ಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ತಾಯಿ+ ಪ್ರಭುದ್ಧ ತಂದೆ = ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಕ್ಕಳು
ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸುತ್ತೇವೆ.
ಮನೆ ತುಂಬಾಜನ. ತಾಯಿ ಯಾದವಳು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಓದಿರುವುದಿಲ್ಲ.ಶಾಂತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಡಿಗೆ ಮಾಡಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಣ ಬಡಿಸಿ,ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ನಂತರ ಕಟ್ಟಕಡೆಗೆ ತಾನು ಉಳಿದಿದ್ದರೆ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.ಅಂತಹ ಶಾಂತ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳು ಅದ್ಭುತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ತಾಯಿ, ಪ್ರಭುದ್ಧ ತಂದೆ,ಇಂತಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಮಕ್ಕಳು ಸಹಜವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಟರಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.ಮಕ್ಕಳು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ-ತಂದೆತಾಯಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಏನು ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ,ದೇವರ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡ್ತಾರಾ,ಸಮಾಜದ ಕುರಿತು ಮತಾಡ್ತಾರಾ, ದೇಶದ ಕುರಿತು ಮಾತಾಡ್ತಾರಾ!ಮಕ್ಕಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಹಳ ಸುಲಭ,ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಏನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಅವರು ಮನೆಯಲ್ಲಿ-ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಏನು ನೋಡುತ್ತಾರೋ, ಏನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ.
ಮುದ್ದಿನಜೊತೆಗೆ ಗುದ್ದು: ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಪುರುಷೋತ್ತಮಾನಂದರ ಬಳಿ ಬಂದು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನನ್ನ ಮಗ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ ವಲ್ಲಾ, ಏನು ಮಾಡಲಿ? ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.- ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಮಗುವನ್ನು ಮುದ್ದುಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಗುದ್ದನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನಿನ್ನ ಮಗ ನಿನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ. ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತು ನಾವು ತಿಳಿದು ಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು-ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಮುದ್ದಿನ ಜೊತೆಗೆ ಗುದ್ದು ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಲದು, ಕೇವಲ ಗುದ್ದು ಕೊಟ್ಟರೂ ಸಾಲದು. ಈ ಮಾತನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಗುದ್ದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟು ಮಾಡುತ್ತೆ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಒಂದು ಕಲೆಯೂ ಹೌದು, ಸವಾಲೂ ಹೌದು:
ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಹೀಗೆ ಬೆಳೆಯ ಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಮೊದಲು ನೀವು ಹಾಗಾಗಿರಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳು ಸತ್ಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ನೀವು ಸತ್ಯವಂತರಾಗಿ,ಯಾವ ಸದ್ಗುಣಗಳನ್ನು ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತೀರೋ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ನೀವು ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅತಿಯಾಗಿ ಸಿಹಿತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ನೀನು ಅತಿಯಾಗಿ ಸಿಹಿ ತಿನ್ನ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ತಾವು ಮೊದಲು ಸಿಹಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ತಾವು ಸಿಹಿಯ ಆಸೆ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮಗುವಿಗೆ ಮಗು, ನೀನು ಸಿಹಿ ತಿನ್ನ ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಕಥೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರ ಬೇಕು.
ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆ ಉಂಟು ಮಾಡಬೇಡಿ: ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡಲೇ ಬೇಡಿ ಕತ್ತಲಿಗೆ ಹೋಗ ಬೇಡ,ಗುಮ್ಮ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತೆ -ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲದ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವ ತಾಯಂದಿರಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಮುಂದೆ ಮಕ್ಕಳು ಕಾಣದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಭಯ ಭೀತರಾಗುತ್ತಾರೆ.ಅಪರಿಚಿತ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸಾಹಸವನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಹೋಗು, ಏನಿದೆ,ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡಿ ನೋಡು? ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಹೀಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ. ಅದರಿಂದ ಮುಂದೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಸಾಹಸಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಎಡವಲು ಬಿಡಿ: ಮಕ್ಕಳು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ಅವರಿಗೆ ಮಾಡಲು ಬಿಡಿ. ನಡೆಯುವ ಕಾಲು ಎಡುವದಿರದು-ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ಎಡವಿದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಎಡವಲು ಬಿಡಿ.ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯಲು ಬಿಡಿ.ಮುಂದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಎಡರು ತೊಡರುಗಳು ಬರುತ್ತದೋ ಯಾರಿಗೆ ಗೊತ್ತು, ಮುಂದೆ ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಎದುರಿಸುವಂತಾಗಲು ಈಗ ಎಡವಲು ಬಿಡಿ, ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾನೆ.
ಮಗುವಿನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೊಂದು ಲಗ್ಗೇಜು: ಸ್ವಾಮೀಜಿಯೊಬ್ಬರು ಯೂರೋಪ್ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ಮಗುವಿನೊಡನೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿಯಹತ್ತಿರ ಒಂದು ಲಗ್ಗೇಜ್ ಇದೆ, ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗುವಿನ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೂ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬ್ಯಾಗ್ ಇದೆ. ಆ ಬ್ಯಾಗಿನಲ್ಲಿ ಆ ಮಗುವಿನ ಬಟ್ಟೆಗಳು. ತಂದೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಮಗುವನ್ನು ಮುದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ- ಅಯ್ಯೋ ಮಗುವಿನ ಬೆನ್ನಿನಮೇಲೆ ಹೊರೆ ಯಿದೆಯಲ್ಲಾ!! ಎಂದು ಸಂಕಟ ಪಟ್ಟು ಬ್ಯಾಗನ್ನು ತಾನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಬದಲಿಗೆ ಅದಕ್ಕೇ ಹೊರಲು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನ ಜೀವನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತಾನೇ ಕಲಿಯಲೆಂಬ ಉದ್ದೇಶ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಆತಂದೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ನಿನಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ, ನೀನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನು ಮಾಡಬೇಡ, ಹೀಗೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಲೇ ಬೇಡಿ.ಅದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ ಮಾಡಲು ಬಿಡಿ.ಹತ್ತು ಸಲ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ. ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಭಾರಿಯೂ ಮಾಡಲು ಬಿಡಿ, ಉತ್ತೇಜನ ಕೊಡಿ,ಆಗ ಸರಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಸತ್ಯ: ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗೆ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆಂದರೆ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಘಟನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಬೇಕು.ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡಕವಿದ ವಾತಾವರಣವಿರುತ್ತದೆ, ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಮಳೆ ಬರುತ್ತೆ,ಹೊರಗೆ ಹರವಿರುವ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನುತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾ ಎಂದು. ಬಟ್ಟೆ ತಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮಳೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೆ.ಮಗುವಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ-ತನ್ನ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ಅಪ್ಪ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿರುತ್ತಾನೆ.ಫೋನ್ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತದೆ, ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಅಪ್ಪ ಫೋನ್ ಮಾಡಿರ ಬಹುದು ಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೋ ಮಗು ಫೋನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಹೌದು ಅಪ್ಪನೇ ಫೋನ್ ಮಾಡಿರುವುದು. ಈಗಲೂ ಮಗುವಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಹೇಳೋದೆಲ್ಲಾ ನಿಜ.ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಆಗುತ್ತೆ.ಬೆಲ್ ಶಬ್ಧ ತಾಯಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಕೇಳಿಸಿರುತ್ತೆ, ತಾಯಿ ಮಗುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆ, ಯಾರೋ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮಗು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತೆ. ಹೌದು ಯಾರೋ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮಗುವಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಾಯ್ತು. ಅಮ್ಮ ಹೇಳೋದೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಾಗುತ್ತೆ. ಮಗುಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡದಾಯ್ತು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ತಂಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ತಾಯಿ ಹೇಳಿದಳು ನೀನು ಮೂರ್ಖ, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ದನಾ ಕಾಯಲು ಹೋಗು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಾಗುತ್ತದೆಂಬುದು ಈಗಾಗಲೇ ಮಗುವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ, ಆಮಗು ತಾನು ಮೂರ್ಖನೇ ಇರಬೇಕು, ಅಂತಾ ಅಂದು ಕೊಂಡ.ಬರಬರುತ್ತಾ ದಡ್ದನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ.ಮನ:ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿರುವ ಘಟನೆ ಇದು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಲೇ ಬೇಡಿ.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿ: ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾರೆ ಯಾರೋ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ, ಆಗ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಏನು ಮಾಡ್ತೇವೆ? ಹೋಗು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ತಿನ್ನು,ಅಂತಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ.ಅದರ ಬದಲು ಆ ಮಗುವಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೊಡು, ಆಮಗುವೂ ನಿನ್ನಂತ ಮಗುವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಎನ್ನುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ತಾಯಿಯ ಮಾತು ವೇದ ವಾಕ್ಯ:
ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಒಂದು ಘಟನೆ. ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿಧವೆ.ಅತೀ ಬಡತನದಿಂದ ಮಗನನ್ನುಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಓದಿಸಿ ದೊಡ್ದವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯವರಗಿದ್ದ ಬಡತನವೆಲ್ಲಾ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.ಸಂಬಳದ ಜೊತೆಗೆ ಲಂಚವೂ ಸಿಗುವಂತ ಕೆಲಸವೆಂದು ಜನರಾಡುವ ಮಾತು ಈ ತಾಯಿಯ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ಮಗ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆಗ ತಾಯಿಯು ನೀನು ನನ್ನ ಎದೆಹಾಲು ಕುಡಿದು ಬೆಳೆದ ಮಗನೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಂಬಳದ ಹೊರತಾಗಿ ಒಂದು ಬಿಡಿಗಾಸನ್ನೂ ಲಂಚವಾಗಿ ಪಡೆಯ ಕೂಡದು, ನನ್ನ ಬಡತನ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದರೂ ಚಿಂತೆಯಿಲ್ಲ, ನೀನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿ ಜನರ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಹರಸುತ್ತಾಳೆ.ಮಗ ಅಮ್ಮನ ಮಾತನ್ನು ಶಿರಸಾ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಹೆಸರು ಗಳಿಸುತ್ತಾನೆ.ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆನಂದ ವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಇಂತಾ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ. ನೀವುಗಳೂ ಕೂಡ ಒಳ್ಳೆಯ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯಾಗಿ ಆದರ್ಶ ವಾಗಿ ಬಾಳುತ್ತಾ ನೀವೂ ಬೆಳೆಯಿರಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಉತ್ತಮರನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿ.

ಆಪತ್ತಿಗಾದವನೇ ನೆಂಟ

2008-11-30T01:30:00.001-06:00

ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ,ಬಂಧು-ಬಳಗ; ಈ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಂತನ-ಮಂಥನ ನಡೆಸಬೇಕೆನಿಸಿದೆ. " ಆಪತ್ತಿಗಾದವನೇ ನೆಂಟ" ಎಂಬುದು ಎಷ್ಟು ಅನುಭವದ ನುಡಿ! ಗಾದೆಯಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರ ಅನುಭವದ ನುಡಿಗಳೇ ಹೌದು. ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಭಿನ್ನತೆ ಕಾಣಬಹುದು-ಅಲ್ಲವೇ! ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಹಣ ಕೂಡಿಡುವ ಸ್ವಭಾವ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಗೆ ಕೈಲಿದ್ದದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಿ ಸರಳ ಬದುಕು ನಡೆಸುವ ಸ್ವಭಾವ,ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಿಗೆ ದೇವರು,ಪೂಜೆ-ಪುನಸ್ಕಾರ ಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಸ್ವಭಾವ.ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ ದೇಹಿ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವ ಸ್ವಭಾವ. ಅಬ್ಬಬ್ಭಾ! ಯಾರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನೂ ಯಾರೂ ಬದಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯ ಮಕ್ಕಳೇ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ತಂದೆತಾಯಿಯ ಸ್ವಭಾವ ಮಕ್ಕಳಿಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ. ಪತಿ-ಪತ್ನಿಯರಲ್ಲೂ ವಿಭಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವಗಳೇ ಇರಬಹುದು. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮುವತ್ತು-ನಲವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೂ ಇಬ್ಬರ ಸ್ವಭಾವ ಒಂದೇ ಆಗಲಾರದು. ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಅವರವರ ಸ್ವಭಾವ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದ್ದು ಅನುಸರಿಸಿ ನಡೆಯುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿರಬಹುದು. ಅಥವಾ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಉತ್ತರ-ದಕ್ಷಿಣ ದೃವಗಳಾಗೇ ಸಂಸಾರ ನೂಕ ಬಹುದು. ಇದೆಲ್ಲ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲು ಕಾರಣ ಇಲ್ಲದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಬಂಧುಗಳು ಯಾರು? ಯಾರೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚು ಬೆರೆಯಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಯಾರೊಡನೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಕಟ ವಾಗಿರಬೇಕು? ಎನ್ನುವ ಮಾತು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ " ಏನಾದರೂ ಆಗಲೀ ಅಣ್ನ-ತಮ್ಮ ,ಅಕ್ಕ-ತಂಗಿ- ಹೀಗೆ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವರ ಸಂಬಂಧ ಬಿಡ ಬಾರದೆಂಬುದು ವಾಡಿಕೆ. ಆದರೆ ನಿಜಸ್ಥಿತಿ ಏನು? ಈ ಕರುಳು ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಆನಂದ ಪಟ್ಟವರೆಷ್ಟು? ದು:ಖ-ದುಮ್ಮಾನ ಅನುಭವಿಸಿದವರೆಷ್ಟು? ಯಾವುದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಕೊಡಬೇಕು, ಇವೆಲ್ಲದರ ಚಿಂತನ-ಮಂಥನ ನಡೆಯಬೇಕು, ಅಲ್ಲವೇ?
ನಾನು ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಡುವೆ ದೊಡ್ದ ಬಿರುಕಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳ ದೊಡ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರುಗಳ ಹೆಸರನ್ನೂ ಕೂಡ ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ತಾತ್ಸಾರ. ಏಕೆ ಹೀಗೆಂದು ನಾನು ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದುಂಟು. ಅವರ ಮಾತಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ " ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿ. ನನ್ನಂತೆ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಸಂಪಾದಿಸುವ ಯೋಕ್ತಿ ಯಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಂಪಾದನೆಯ ಮೇಲೆ ಅವರ ಕಣ್ಣು.ಇವರು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಹಣ ಬಂದು ಬೀಳಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಚಾಡಿ ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಾನೇನು ಮಾಡಬೇಕು? ಇವರ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳ ಬೇಕೇನು?"ಯಾವ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು,ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಅರ್ಥಮಾದಿಕೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ, ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?
ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು,ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರಿಂದ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಲಹೀನ ನಾಗಿದ್ದವನಿಗೆ ವಿಧೇಯತೆ ಹೆಚ್ಚು ಇರಬೇಕು. ಆಗ ಸಮರ್ಥರಾದವರ ಕರುಣೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗ ಬಹುದು.ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟ ಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳ ಬಹುದು, ಆದರೆ ಇದ್ದವನು ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾದುದು ಅವನ ಕರ್ತವ್ಯವಾದ್ದರಿಂದ ಅವನು ಮಾಡಲಿ-ಎಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ತ? ನಿಶ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೀತಿಯು ಮಾತ್ರ ಪರಸ್ಪರ ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಬಲ್ಲದು.ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಾನೆ. ತುಂಬಾ ಉದಾರಿ. ಸದ್ಗುಣವಂತ. ಅವನ ತಮ್ಮ ಪರಮ ಚಾಂಡಾಲ. ಮಾಹಾ ಜಿಪುಣ. ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ಅವನ ಹಣ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅತೀ ಬಡವನಂತೆ ಜೀವನ. ನನ್ನ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ತನ್ನ ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಿಗಿಂತ ಕುಟುಂಬದ ಹೊರಗೆ ಸಮಾನ ಮಾನಸಿಕತೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ದೊರೆತಾಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಹೊರಗಿನವರ ಸಂಬಂಧ ಬೆಳೆಯಿತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು .
ಈ ತೆರನಾದ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆ ಯಿಲ್ಲ. ನೀವೇನಂತೀರಾ?

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಲು

2008-11-11T21:49:00.000-06:00

ಅವರಿವರು ಅಂದರು
ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು
ನನಗರಿವಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೆಂದು
ನಿತ್ಯವೂ ಅದೇ ತುಡಿತ
ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ?
ಅದೇ ಕೊಳಕು ಮಾತುಕತೆ
ಅದೇ ಕಾಡುಹರಟೆ
ಅದೇ ದುಶ್ಷ್ಚಿಂತೆ
ಅದೇ ದುಡಿತ
ಅದೇ ಭೋಗ
ಅದೇ ಜೀವನ ಜಂಜಾಟ
ಕೋಪ-ತಾಪ
ಮುನಿಸು-ಹೊಲಸು
ಹೊಡೆದಾಟ-ಬಡಿದಾಟ
ಎಲ್ಲವೂ ಶೂದ್ರಾತಿಶೂದ್ರ
ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಲ್ಲ
ಅಹುದು ಆಸೆಇದೆ...
ನಾನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಾಗಬೇಕೆಂದು
ಸುಜ್ಞಾನವ ಪಡೆದು
ಸಚ್ಚಿಂತನೆಯ ಮಾಡುತ್ತಾ
ಅಬಲರ,ದೀನದಲಿತರ
ನೆಲಕಚ್ಚಿದವರ ಆತ್ಮಗಳಲಿ
ಪರಮಾತ್ಮನನು ಕಾಣುತ್ತಾ
ನನ್ನೊಳಗಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮನನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ
ಕಾಮ,ಕ್ರೋಧ,ಲೋಭ,ಮೋಹ,ಮದ,
ಮತ್ಸರವೆಂಬ ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳಿಂದ
ದೂರ ಮಾಡೆಂದು
ಅವನ ಪಾದಗಳಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ,
ಧರ್ಮ,ಅರ್ಥ,ಕಾಮ, ಮೋಕ್ಷ
ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುತ್ತಾ
ಧರ್ಮ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲಿ
ಅರ್ಥಕಾಮಗಳ ಅನುಭವಿಸುವ ಬುದ್ಧಿಕೊಡೆಂದು
ಅವನಲ್ಲಿ ಬೇಡುತ್ತಾ
ನಾನಾಗಬಯಸುವೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ,
ನರೇಂದ್ರ ವಿವೇಕಾನಂದ ನಾದಂತೆ
ಪುಟ್ಟಪ್ಪ ವಿಶ್ವ ಮಾನವ ನಾದಂತೆ

ಏನಂತೀರಾ?-೩

2008-11-07T03:40:00.000-06:00

ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಮತಕ್ಕೆ ಮತಾಂತರದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಚರ್ಚೆ, ಇದೀಗ ನಾನೆಷ್ಟು ಕಟ್ಟರ್ ಹಿಂದು? ಅಥವಾ ನಾನೆಷ್ಟು ಹಿಂದು ವಿರೋಧಿ? ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಂತೆ ಚರ್ಚೆಯ ದಾಟಿ ಸಾಗಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಓದುವುದಕ್ಕೂ ಬೇಸರ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತೆ.ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರಿಗೂ ದೇಶ-ಸಮಾಜ ಬೇಡವಾಗಿದೆ.ದೇಶದೆಲ್ಲೆಡೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ, ಬಾಂಬ್ ಹಾಕಿದವನ ಮತ-ಜಾತಿ ನಮಗೇಕೆ ಬೇಕು? ಸಧ್ಯ ಬಾಂಬ್ ಹಾಕಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಬೇಕಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಆಗುತ್ತಿರುವುದೇನು? ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕೆಡಸುವ ಚರ್ಚೆಗಳು. ಹಿಂದು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹುಳುಕಿತ್ತು, ಎಂದು ದೊಡ್ಡಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುವವರು ಕೆಲವರಾದರೆ, ವೈದಿಕ ಪರಂಪರೆಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವವರು ಕೆಲವರು.ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪರ-ವಿರೋಧದ ಎರಡು ಗುಂಪು. ಎರಡೂ ಗುಂಪುಗಳಿಗೂ ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕೆಡುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಕಳಕಳಿ ಇದೆಯೇ?. ಸಂಪದದ ಓದುಗರಾದರೂ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯ ಕಾಪಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಮಾತು ಬರೆಯ ಬಾರದೆ?ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಒಂದೆರಡು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದಿದ ನಂತರ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಿಳಿದವರು, ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿ ಇರುವವರು ಅವರವರ ಅನಿಸಿಕೆ ಬರೆದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ೧] ಹಿಂದು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿದ್ದ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ನನ್ನ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಹರಿಜನರ ಮೇಲಿನ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೂ ಅನ್ವಯ, ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಅನ್ವಯ[ಬಡಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ]
೨] ಅದು ಗತ ಇತಿಹಾಸ, ಈಗ ತಾರತಮ್ಯ ನನ್ನ ಅಂದಾಜಿನಂತೆ ನೂರರಿಂದ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿರಬಹುದು. ಹರಿಜನ ಬಂಧುಗಳಲ್ಲೂ ತುಂಬಾವಿದ್ಯಾವಂತರಿದ್ದು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಳಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸ ಬಹುದು, ಇದು ಸಮಾಜದ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ವಿದ್ಯೆ ಯಾವ ಜಾತಿಯ ಆಸ್ತಿಯೂ ಅಲ್ಲ.
೩] ಹಿಂದೆ ಮೇಲ್ವರ್ಗದವರು ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ನೋಯಿಸಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಂದು ಮೇಲ್ಜಾತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕಡುಬಡವ ಕೂಡ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ಎದಿರುಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಸುಳ್ಳೆ?
೪] ಸಮಾಜವು ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಿಂದು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂತಾ ತಾರತಮ್ಯಗಳಿತ್ತು- ಎಂದು ಈಗ ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿ ಹಿಂದು ಧರ್ಮದಿಂದಲೇ ಕೆಲವರನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಸರಿಯೇ? ೫] ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಿಂದ ಆದರ್ಶ ವಾಗಿದ್ದುದು ಸುಳ್ಳೆ?
೬] ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಎರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳು:
ಸರ್ವೇ ಭವಂತು ಸುಖಿನ: ಸರ್ವೇ ಸಂತು ನಿರಾಮಯಾ: ಸರ್ವೇ ಭದ್ರಾಣಿ ಪಶ್ಯಂತು ಮಾ ಕಶ್ಚಿತ್ ದು:ಖ ಭಾಗ್ಭವೇತ್
ಕಾಲೇ ವರ್ಷತು ಪರ್ಜನ್ಯ: ಪೃಥಿವೀ ಸಸ್ಯ ಶಾಲಿನೀ ದೇಶೋಯಂ ಕ್ಷೋಭ ರಹಿತ: ಸಜ್ಜನಾ ಸಂತು ನಿರ್ಭಯಾ:
ಮೇಲಿನೆರಡು ಶ್ಲೋಕಗಳು ಏನು ಹೇಳುತ್ತವೆ? ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದರೋ? ಅಥವಾ ಅವರ ಕಣ್ಣಿನ ಮುಂದೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವಿತ್ತೋ? ತಿಳಿದವರು ಹೇಳಿ

ವೈಕುಂಠ ಸಮಾರಾಧನೆ-ಒಂದು ನೆನಪು

2008-11-05T04:14:00.000-06:00

ಬಂಧು ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ತಂದೆಯ ವೈಕುಂಠ ಸಮಾರಾಧನೆ.ಸಾಕಷ್ಟು ಜನ ಬಂದು ಊಟಮಾಡಿ ಆರಮವಾಗಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಮನೆಮುಂದೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ.ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಲು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ನಿತ್ಯ ಅವನದು ಅದೇ ಕಾಯಕವಲ್ಲ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲೋ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದವನು ಅಂದು ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಚಿರಂಡಿ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತೇನೋ ಅಂತಾ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮದ್ಯಾಹ್ನದ ಸಮಯ, ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯೂ ಚುರುಗುಟ್ಟಿದೆ.ಈ ಮನೆಮುಂದೆ ಜನ ಆರಾಮ ವಾಗಿ ಊಟ ಹೊಡೆದು ಎಲೆಅಡಿಕೆ ಜಗಿಯುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡ ಹುಡುಗ ತನಗೂ ಏನಾದರೂ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡು " ಏನಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಕೊಡಿ ಸ್ವಾಮಿ" ಎಂದು ಬೇಡಿದ.ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಾಶಯ ಹೇಳಿದ-" ಸೀಳಿದರೆ ನಾಲ್ಕು ಜನಾ ಆಗುವ ಹಾಗಿದ್ದೀಯ, ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡ್ತೀಯಲ್ಲಾ? ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡಬಾರದೇ?
ಹುಡುಗಹೇಳಿದ-" ಕೂಲಿ ಮಾಡುಕ್ಕೇ ಬಂದಿದ್ದೀನಿ ಸ್ವಾಮಿ, ಇವತ್ತು ಯಾಕೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೂಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ"
ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಹಾಶಯ ಹೇಳಿದ" ಏ ಹುಡುಗ, ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಎಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಯ್ದು ಆಲ್ಲಿ ತೊಟ್ಟಿ ಇದೆಯಲ್ಲಾ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹಾಕು, ಏನಾದರೂ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಕೊಡ್ತೀವಿ".
ಪಾಪ, ಆಹುಡುಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಊಟಮಾಡಿ ಬಿಸುಡಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಆಯ್ದು ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮುನಿಸಿಪಲಿಟಿ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಕಿ ವಾಪಸ್ ಬರುವಾಗ ಇವನಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹೇಳಿ ತಿನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅಂತಾ ಹೇಳಿದ್ರಲ್ಲಾ, ಆ ಮಹಾಶಯ ಅಲ್ಲಿಂದ ನಾಪತ್ತೆ.ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರೆಲ್ಲಾ ತಲೆಗೊಂದು ಮಾತ ನಾಡಿದ್ದೇ!
ಎಂತಾ ಜನಾ ಅಲ್ವಾ? ಈ ನಾಟಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿದು ಬೆಂಕಿಯಾಯ್ತು, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ್ದ ಜನ ಆಡಿದ್ದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗುವಂತಾಯ್ತು. ಆಹುಡುಗನನ್ನು ಕರೆದು ನನ ಜೊತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಮಲಿನವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿದ್ದ ಈ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಟ್ಟು. ಅಲ್ಲಿದ್ದವರ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನಾನೂ ಕೆರಳಿದ್ದೆ. ಆಮನೆಯವರಿಗೆ ನನ್ನ ಸ್ವಭಾವವೂ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. " ಈಹುಡುಗ ಯಾರು? ಅಂತಾ ಈ ನಟಕವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡದಿದ್ದ ಹೊಸಬರು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಬಂಧು ಹೇಳಿದರು" ಇವ್ನು ನಮ್ಮ ಶ್ರೀಧರ್ ನೆಂಟ". -ಅವರ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ತಾತ್ಸಾರ ಇತ್ತು.
ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗೇ ಹೇಳಿದೆ" ಹೌದು, ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹುಡುಗ". [ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕುದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು]
ಊಟ ವಾದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಬಂಧುವಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿಯೇ ಹೇಳಿದೆ" ನಿಜವಾಗಿ ಹಸಿದಿದ್ದು ಬಹಳ ಸಂತೋಷ ದಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದವನು ನಮ್ಮ ಹುಡುಗನೇ. ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ವೈಕುಂಠ ಸಮಾರಾಧನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀರಾ.... ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಆತ್ಮವೇ ಎಲ್ಲಿ ಆ ಬಡಪಾಯಿ ಹುಡುಗನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತೋ! ನೀವು ಕರೆದಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆಲ್ಲಾ ಉಂಡಿರುವ ಎಲೆ ನೋಡ್ರಿ,ಹೇಗೆ ಅನ್ನ ಚೆಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ? ಈ ಹುಡುಗನ ಎಲೆ ನೋಡ್ರೀ, ಹೇಗೆ ಒಂದಗಳು ಅನ್ನ ಚೆಲ್ಲಿಲ್ಲಾ, ತ್ರೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡಿದವ ಈ ಹುಡುಗ ಮಾತ್ರ!ನಿಮ್ಮಪ್ಪನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಇವತ್ತು ಏನಾದರೂ ತೃಪ್ತಿ ಯಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ಹುಡುಗನ ಊಟದಿಂದ ಮಾತ್ರ! ಅಷ್ಟೊಂದು ಜನ ಊಟ ಮಾಡಿದ್ರಲ್ಲಾ ಅದರಿಂದ ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಪುಣ್ಯನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ?ನನ್ನ ಬಂಧುವಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಅನ್ನಿಸಲಿ? ನಿಮಗೇನು ಅನ್ನಿಸಿತು?

ಪಾಣಿನಿ

2008-11-03T20:15:00.000-06:00

ಒಂದು ಗುರುಕುಲ. ಗುರುಗಳಲ್ಲಿಗೆ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳು ಬರುತ್ತಾಳೆ.ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಮಗು. ಗುರುಗಳಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ಮಗನಿಗೆ ವಿದ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮಗುವಿನ ಕೈ ನೋಡಿದ ಗುರುಗಳು ಮಗುವಿನ ಹಸ್ತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರೇಖೆ ಯಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಮಗುವಿಗೆ ವಿದ್ಯೆ ಹತ್ತುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಸಿ ಮಗುವನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗಿ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ತಾಯಿಯಾದರೋ ಪರಿಪರಿಯಾಗಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡರೂ ಗುರುಗಳು ನಿರಾಕರಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.ದು:ಖದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಬಾಲಕ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಒಬ್ಬನೇ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಪುನ: ಬರುತ್ತಾನೆ. " ಏಕೆ ಬಂದೆ?" ಗುರುಗಳಧ್ವನಿ ಗಡುಸಾಗಿರುತ್ತೆ. " ಗುರುಗಳೇ ವಿದ್ಯಾರೇಖೆ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ?"-ಶಾಂತವಾಗಿ ಬಾಲಕ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಬಾಲಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ಕರೆದು ಅವನ ಹಸ್ತವನ್ನು ತೋರಿಸಿ "ವಿದ್ಯಾರೇಖೆ ಎಂದರೆ ಇದು, ನಿನಗೆ ಅದರ ಲೇಶ ಮಾತ್ರವೂ ಇಲ್ಲ. ನಿನಗೆಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆ ಹತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹೊರಟು ಬಿಡು" ಗುರುಗಳು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಬಾಲಕ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ಬಳಿಕ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.ಗುರುಗಳಿಗೆ ಈಗಂತೂ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಸಿಟ್ಟು ಬರುತ್ತೆ. ಸುಮ್ಮನೆ ನನ್ನ ಕಾಲ ಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನಲ್ಲಾ! ಬಾಲಕ ಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಗುರುಗಳಲ್ಲಿ ನಿವೇದಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ-" ಗುರುಗಳೇ, ಈಗ ವಿದ್ಯಾರೇಖೆ ಮೂಡಿದೆ ನೋಡಿ" -ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ರಕ್ತವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಗುರುಗಳ ಮುಂದೆ ಕೈ ಚಾಚುತ್ತಾನೆ. ಬೆಣಚುಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಬಾಲಕ ಕೈ ಮೇಲೆ ಗೆರೆ ಎಳೆದಿರುತ್ತಾನೆ.ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಗುರುಗಳು ಬಾಲಕನನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು " ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಾ ನಿನ್ನಂತಹ ಛಲ ಇರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಲ್ಲದೆ ಇನ್ಯಾರಿಗೆ ನಾನು ವಿದ್ಯಾದಾನ ಮಾಡಲಿ? ನಿನಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆಂದು ಶಿಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಬಾಲಕನೇ ಬೆಳೆದು ಸಂಸ್ಕೃತಕ್ಕೆ ವ್ಯಾಕರಣವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ಮಹಾ ಪಂಡಿತ " ಪಾಣಿನಿ"

ಏನಂತೀರಾ?

2008-10-14T11:29:00.000-05:00

ಖಾಲಿ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ :

ಅಕ್ಕನ ಜೊತೆ ಹೀಗೇ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದೆ. ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಲಗ್ನಪತ್ರಿಕೆಕವರ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿತ್ತು. ಅಕ್ಕ ಕವರ್ ತೆರೆದರೆ ಒಳಗೆ ಖಾಲಿ.

-" ಇದೇನೋ ಖಾಲಿ ಇದೆಯಲ್ಲಾ?..ಅಕ್ಕ ಕೇಳಿದ್ರು.

-ಯಾವ್ದು ಖಾಲಿ? ಯಾವುದು ತುಂಬಿದೆ? ..ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಏನೇನೋ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದೆ, ಖಾಲಿ ಇದೆ ಎಂಬುದು ಹೌದಾದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿ-ಪ್ರೇಮ-ಮಮಕಾರ-ಕರುಣೆ ಇಂತಾ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲೇ? ಅಥವಾ ಪೂರ್ಣವಿದೆ ಎಂದರೆ ಕಾಮ,ಕ್ರೋಧ,ಲೋಭ,ಮೋಹ, ಮದ, ಮತ್ಸರ -ಎಂಬ ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೇ? ಮನಸ್ಸು ಏನೇನೋ ಚಿಂತಿಸಿತು. ಮನುಷ್ಯ ಯಾವುದನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರ್ತಾನೆ, ಯಾವುದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ತುಂಬದೆ ಖಾಲಿಯಾಗಿರ್ತಾನೆ! ಆಲ್ವಾ? ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ, ಯಾವುದನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಯಾವುದನ್ನು ಖಾಲಿ ಮಾಡಬೇಕೂ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ, ತನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೆ ಒಳ್ಳೇದು ಅಲ್ವೇ?

ಚಿನ್ನದಂತಾ ಮಕ್ಕಳು:

ಒಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ಸಮಾಜ ಸೇವಕರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ರಾತ್ರಿ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಮಾಮೂಲಿನಂತೆ ಬೆಳಗಿನ ವಾಕ್ ಹೊರಟು ೮.೩೦ ಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯಮುಂದೆ ಸಾರಿಸಿ ರಂಗವಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಇವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ! ಅಲ್ಲಾ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರು. ಇಬ್ಬರೂ ಹಾಸಿಗಿ ಹಿಡಿದು ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಮನೆ ಮಾತ್ರ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿದೆ.

ಈ ಮಹನೀಯರು ಮನೆಯೊಡತಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. "ಅಮ್ಮಾ ಕೆಲಸದವರು ಬಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಹೊಗಿಯಾಯ್ತಾ?

-" ಇಲ್ಲಾ, ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದವರೇ ಇಲ್ಲ."

- ಹಾಗಾದರೆ ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡುವವರು ಯಾರು? ನಿಮ್ಮ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡುಮಕ್ಕಳು ಬಿ ಇ . ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ಅಲ್ವೇ!

-ಇಬ್ಬರೂ ಬಿ ಇ ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ ನಿಜ. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರೇ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ದೊಡ್ಡೋನು [ರಾಮು] ಅವರಪ್ಪನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ ಅಡಿಗೆ ಕೆಲಸ ನೋಡಿಕೊಳ್ತಾನೆ. ಚಿಕ್ಕೋನು [ಕಿಟ್ಟಿ] ನನಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ,ನನ್ನ ಸೇವೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿ ಬಟ್ಟೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಗೆದು , ಮನೆಯನ್ನು ಓರಣ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಅಡಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಊಟ ಬಾಕ್ಸ್ ಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು , ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಮಂಚದ ಹತ್ತಿರವೇ ಊಟ ಇಟ್ಟು , ಆದಷ್ಟೂ ಸೇವೆ ಮಾಡಿ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ದೊಡ್ಡೋನುದ್ದು ಈ ವರ್ಷ ಫೈನಲ್ ಇಯರ್, ಯಾವುದೋ ಕಂಪನಿಗೆ ಸೆಲೆಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಾನಂತೆ. ನಮ್ಮ್ ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಇನ್ನೊಂದು ಆರು ತಿಂಗಳು ಅವನು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರೆ ಆಯ್ತು, ಆಮೇಲೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೂ ಅಂತ ಕಷ್ಟ ಕೊಡೋದು!

ಮಾತು ಮುಗಿಯುವಾಗ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು. ಯಜಮಾನರು ಹೇಳಿದ್ರು " ಭಗವಂತ ನಮಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಕೊಟ್ಟರೂ ಒಳ್ಳೆ ಮಕ್ಕಳು ಕೊಟ್ಟ.

ಕಳೆದವಾರ ಹಾಸನವಾಣಿಯ ಭಾನುವಾರದ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರ ಬೇಲೂರು ನವಾಬ್ ಇದೆ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ದೊರಾಗಿ ಒಂದು ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರಿಗೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಮರೆತೆ ಹೋಗಿರುತ್ತೆ. ಅನೇಕ ವೇಳೆ ವೃದ್ಧಾಶ್ರಮವೇ ಅವರಿಗೆ ಗತಿ ಯಾಗಿರುತ್ತೆ. ಇಂತಾ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಮು-ಕಿಟ್ಟಿಯನ್ತೋರು ಕೂಡ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂದ್ರೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಗುತ್ತೆ ಆಲ್ವಾ? ರಾಮು-ಕಿಟ್ಟಿಯನ್ತೋರ ಸಂಖ್ಯೆ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಲೀ ಅಂತಾ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸೋಣ ಅಲ್ವೇ?

ನಿಮಗೇನು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ ತಿಳಿಸ್ತೀರಾ?

ಹರಿಹರಪುರಶ್ರೀಧರ್

ಗರ್ಭ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಅಲಂಕೃತ ದೇವಿ ಉಡುಸಲಮ್ಮ

2008-10-13T00:20:00.000-05:00

ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೈಮುಗಿವೆ ಉಡುಸಲಮ್ಮಗೆ,
ಭಕ್ತನಾಗಿ ನಿನ್ನ ನಂಬಿ ಬದುಕು ಸವೆಸುವೆ,
ಎಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯಮ್ಮ,
ಎಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕರುಣೆಯಮ್ಮ
ನನ್ನದೆಂಬುದಿಲ್ಲವಮ್ಮ
ತಪ್ಪು ಒಪ್ಪು ಎಲ್ಲವನ್ನು
ಸಹಿಸುನೀನು, ಸಲಹು ನೀನು ,
ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆ ತಿಳಿಸಲು
ಪದವ ಬರೆಸು ನನ್ನೊಳು
ಕರುಣೆ ತೋರು ಮಾತೆಯೇ
ಸಕಲ ಜನರ ತಾಯಿಯೇ
ನಿನ್ನ ನಂಬಿ ಬಂದ ಜನರ
ಪೊರೆಯೆ ತಾಯೆ ದುರ್ಗಿಯೇ

ಹರಿಹರಪುರ ಉಡುಸಲಮ್ಮ

2008-10-11T11:56:00.000-05:00

ನಮ್ಮೂರ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯ:

ಹಾಸನ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆನರಸೀಪುರ ತಾಲ್ಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರು ಹರಿಹರಪುರ ವಿದೆ. ವಿಜಯನಗರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹರಿಹರಮಹಾರಾಜನಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ಬಂದ ಈ ಅಗ್ರಹಾರದ ಮುಂಚಿನ ಹೆಸರು " ತವನಿಧಿ" . ಊರಿನ ಶಾಸನದ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದೊಮ್ಮೆ ನೋಡೋಣ.ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮೂರಿನ ಗ್ರಾಮದೇವತೆ " ಉಡಸಲಮ್ಮ-ದುರ್ಗಾಪರಮೇಶ್ವರಿ " ದೇವತೆ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು. ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಏಳು ಹಳ್ಳಿಗಳಿವೆ. ನಮ್ಮೂರು ಒಂದು ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಕೇಂದ್ರ. ಈ ಏಳು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಯಾರು ಏನೊಂದೂ ಶುಭಕಾರ್ಯ ಮಾಡಬೇಕಾದರೂ ದೇವಿಯ ಅಪ್ಪಣೆ ಪಡೆದು ಮಾಡುವ ಪದ್ದತಿ. ದೇವಿಯನ್ನು ನಂಬಿದ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಿರಾತಂಕ. ಈ ದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದರೆ ದೂರದ ಮೈಸೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು, ಅಷ್ಟೇಕೆ ಹೊರರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲಸಿರುವ ನಮ್ಮೂರ ಜನರೂ ಕೂಡ ಈ ದೆವಿಯನ್ನೇ ನಂಬಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಹೊರ ಊರುಗಳಿಂದ ಭಕ್ತರು ಬಂದು ದೇವಿಯ ಸೇವೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ತಾಯಿ ಉಡುಸಲಮ್ಮನ ಕೃಪೆಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿತ್ಯ ಅಭಿಷೇಕ ,ಅರ್ಚನೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಚಕರಾದ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಗಳು ಭಕ್ತರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುವಂತೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಮಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಾಗೂ ದೇವಿಯ ಪರಿಚಯ ಆಗಿಂದಾಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುವೆ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ದೇವಿಯ ಜಾತ್ರೆಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯುಗಾದಿ ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ಶುಕ್ರವಾರ- ಶನಿವಾರ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸಿಡಿಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂದಿನ ಬರಹಗಳನ್ನು ನಿರೇಕ್ಷಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ದೇವಿಯ ಉತ್ಸವಮೂರ್ತಿ, ಹಾಗೂ ಕೆನ್ಡಕೊನ್ಡ ದ ಚಿತ್ರಗಳು ಇದೇ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿವೆ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸುವೆ.ದೇವಿಯ ದರ್ಶನ ಮಾಡಬಯಸುವವರಿಗೆ ಹಾಸನ ಬೆಂಗಳೂರು ಮತ್ತು ಹೊಳೆನರಸೀಪುರಗಳಿಂದ ಬಸ್ಸುಗಳಿವೆ. ದರ್ಶನ ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಅರ್ಚಕರ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್: 92429337217 ಅಥವಾ ನನ್ನ ನಂಬರ್ ನಿಂದಲೂ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯಬಹುದು. ನನ್ನ ನಂಬರ್ : 9448048668

2008-10-11T11:47:00.000-05:00

2008-10-11T11:41:00.000-05:00

ಯೇಗದಾಗೆಲ್ಲಾ ಐತೆ -2

2008-10-11T05:07:00.000-05:00

ಆತ್ಮಕ್ಕೆಲ್ಲಿಯ ಸಾವು?

ಮುಕುಂದೂರ್ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಯವರ ಜೀವನ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದನ್ತೆಲ್ಲಾ ಆನಂದವಾಗುತ್ತೆ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೂ ಅಂದ್ರೆ......
ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತ ಬರ್ತಾನೆ. " ಸ್ವಾಮಿ ದೊಡ್ದಬೋರೆಗೌಡ ಸತ್ತೋದ " ಎಂದು ದು:ಖದಿಂದ ಹೇಳ್ತಾನೆ.
-ಹಾ! ಸತ್ತು ಹೋದ! ದೊಡ್ದಬೋರೆಗೌಡ !![ನಕ್ಕು] ಎಲ್ಲಾರ ಉಂಟೆ?
-ಇಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ನಾನೇ ಖುದ್ದು ನೋಡಿ ಬಂದೆ ,ನಿನ್ನೆ ಸತ್ತು ಇವತ್ತು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಬರ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ !!
-ಹೌದಾ? ನೀನೇ ಖುದ್ದು ನೋಡಿದ್ಯಾ? ಏನಪ್ಪಾ ಸತ್ತು ಹೋಗೋದು ಅಂದ್ರೆ? ಎಂದರು ಗಂಭೀರವಾಗಿ.
-ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ , ನಾನೇ ನೋಡ್ದೆ ಅಂತೀನಿ.
-ಸರಿ ಬಿಡಪ್ಪಾ, ನೀನೇ ಕಂಡೇ ಅಂದ್ಮ್ಯಾಕೆ ಇನ್ನೇನ್ ಐತೆ? [ಕೃಷ್ಣ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾ......]" ಸ್ವಾಮಿ ಸತ್ತು ಹೊಗೊದುಂಟೆ? ಅದು ಬಂದೂ ಇಲ್ಲಾ, ಹೋಗೋದೂ ಇಲ್ಲಾ. ಅದು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರೋದು, ಈ ಯಪ್ಪಾ ನೋಡಿದ್ರೆ ನಾನೇ ಕಂಡೇ ಅಂತಾನೆ,ಎಂಗಪ್ಪಾ ಬಾಳಿ ಬದುಕಿ ಸತ್ತು ವೋಗೋದು? ಇವನಂತೂ ಸತ್ತು ವೋಗಾಕಿಲ್ಲಾ. [ಅವರನ್ನೇ ನೋಡಿಕೊಂಡು ]
. " ಹೀಗಂತಾ ಹೇಳಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ಕಕ್ಕಾ-ಬಿಕ್ಕಿ.
ದೇಹಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸಾವು, ಆತ್ಮನಿಗೆ ಸಾವಿಲ್ಲಾ!! ಎಂಬುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಿಬಿಟ್ರು!!

ಮುಂದಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ನೋಡೋಣ,

ಹಿಂಗೇ ಬಿಡದಂಗೆ ಹಿಡ್ಕಂದ್ರೆ ಅವಾ ಬಿಡ೦ಗೇ ಇಲ್ಲಾ!!
ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಆಶ್ರಮದ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ದೂರಕ್ಕೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಸಿದ್ಧರ ಬೆಟ್ಟ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಆ ಬೆಟ್ಟ ವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಕೃಷ್ಣ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೊರಟರು. ಆಶ್ರಮದಿಂದ ೭-೮ ಮೈಲಿ ನಡೆದು ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡ ಸೇರಿದರು. ಸ್ವಾಮೀಜಿಗೆ ಬೆಟ್ಟಹತ್ತುವುದೆಂದರೆ ಬಲು ಸಲೀಸು.ಸ್ವಾಮೀಜಿಯಂತೂ ಬಂಡೆಯಿಂದ ಬಂಡೆಗೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಾ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಹತ್ತುತ್ತಾ ಹೊರಟರು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಆಯಾಸವಾಗ್ತಾ ಇದೆ, ಎಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟರೂ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಯವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಲು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಡೆಯಂತೂ ಎರಡು ಎತ್ತರವಾದ ಬಂಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಆಳವಾದ ಕಂದಕ. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಜಿಗಿದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆಗ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯು ತಾವು ತಲೆಗೆ ಸುತ್ತಿದ್ದ ರುಮಾಲು ಬಿಚ್ಚಿ ಹಗ್ಗದಂತೆ ಉದ್ದಮಾಡಿ ಅದರ ಒಂದು ತುದಿಯನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳತ್ತ ಎಸೆಯುತ್ತಾರೆ, " ಈಗ ಹಗ್ಗ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡ್ಕಾ ಇವ ನಿನ್ನ ಕರಕೊನ್ಡಾನು! " ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ರುಮಾಲಿನ ಸಹಾಯದಿಂದ ಬನ್ದೆಮೇಲೇರುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ" ನೋಡಪ್ಪಾ ಹಿಂಗೇ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡ್ಕಂದ್ರೆ ಇವ ಕೈ ಬಿಡನ್ಗೇ ಇಲ್ಲಾ." ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಣಲು ಎಷ್ಟು ದೃಢ ವಾದ ನಂಬಿಕೆ ಇರಬೇಕು , ಅನ್ನೋದನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮನಮುಟ್ಟುವಂತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿ ಇದು.

"ಎಲ್ಲಾ ರೂಪವು ತಾನಂತೆ ಶಿವ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಅವ ಇಹನಂತೆ"

ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಹತ್ತಿ ಹತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವು ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಯಾಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ರು, ಸ್ವಾಮೀಜಿಯಾದರೋ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಣ್ಣಿಸ್ತಾ ಇದಾರೆ,

-ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಸ್ವಾಮೀಜಿ? ನನಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗಿದೆ.

-ಬೆಟ್ಟಕ್ ಬಂದು ಹಸಿವಾಗ್ತದೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಕ್ಕೊರ್ ಯಾರು? ಯೇನಾದ್ರ ಬುತ್ತಿ ತರ್ಬೇಕಿತ್ತಪ್ಪಾ!

- ಇಷ್ಟು ತಡವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತಾ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ

-ಅಂಗಾದ್ರೆ ಯಾರಾನ ತಂದಾಕಿದ್ರೆ ತಿಂದ ಬುಡ್ತೀಯಾ? ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಕ್ಕರು, ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳೂ ನಕ್ಕರು.

-ಅಗೋ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬಂದಂಗಾತು ,ಅವರನ್ನ ಕೇಳಾಣ " ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡ್ತಾರೆ , ಯಾರೂ ಇಲ್ಲಾ.

-ಅಗೋ ಅಲ್ಲಿ ನೋಡು , ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಹು ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ ಹಾರಾದಿತ್ತಿದ್ದ ಎರಡು ಹದ್ದುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತೋರಿಸಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ, " ಎಲೆ ಅಪ್ಪಯ್ಯಗಳಾ ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಭಾರಿ ಹಸಿವಾಗೈತೆ, ವಸಿ ಎನಾದರ ಕೊಡ್ರಪ್ಪಾ!

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ತಮಾಷೆ ಮಾಡ್ತಾರಲ್ಲಾ ಅಂತಾ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಬೇಸರವೇ ಆಗುತ್ತೆ,

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳ್ತಾರೆ" ಇಗಳಪ್ಪಾ, ಕೊಟ್ಟೆ ಬಿಟ್ರಲ್ಲಾ! ತಕೋ ತಿನ್ನು , ಬಾಳಾ ಹಸ್ದಿದ್ದೀಯಾ ,ಅಂತಾ ಕೈಲಿದ್ದ ಬಾಳೆಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಡ್ತಾರೆ.

-ತಿನ್ನು, ತಿನ್ನು, ಕೇಳಿದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಕೊಡ್ತಾರೆ,

ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಹಣ್ಣನ್ನು ನೋಡ್ತಾರೆ; ಆಗತಾನೆ ಗುಡಾಣದಿನ್ದ ತೆಗೆದಂತಿದೆ. ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಮೂರು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲದೆ , ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರೂ ಮೂರು ಬಾಳೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ತಿಂತಾರೆ.

ಆಗ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಕೇಳ್ತಾರೆ" ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಈ ಹಣ್ಣು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?

-ಆವಾಗ ಬರೋವಾಗ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಬಂದಾ ನೋಡು, ಅವಾಕೊಟ್ಟ.

-ಯಾರು ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಅವನು? ನಾನು ನೋಡಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲಾ?

-ನೀನು ನೋಡ್ಲಿಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ ಅವನು ಬಂದೆ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನು? ಅವನು ಇಲ್ವೆ ಇಲ್ಲಾ ಅನ್ನು?

ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಎಲವೂ ವಿಸ್ಮಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ.

ಸ್ವಾಮೀಜಿ ನಗ್ತಾ ಹಾಡ್ತಾರೆ" ಎಲ್ಲಾ ರೂಪವೂ ತಾನಂತೆ ಶಿವಾ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಅವಾ ಇಹನಂತೆ,

ಕಾಣಲಾರದವರಿಗೆ ಕಲ್ಲಂತೆ.....ಅವ ಇಲ್ಲಂತೆ...

ಹೀಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಘಟನೆಗಳೋ!

ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರೊಡನೆ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗಾದ ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಇದ್ದರೆ ಮೈ ಝುಂ .. ಎನ್ನುತ್ತೆ.

ಯೇಗ್ದಾಗ್ ಎಲ್ಲಾ ಐತೆ

2008-10-06T21:53:00.000-05:00

"ಯೇಗ್ದಾಗ್ ಎಲ್ಲಾ ಐತೆ "

ಮುಕುಂದೂರ್ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬೆಳೆಗೆರೆ ಕೃಷ್ಣ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಬರೆದಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಪುಸ್ತಕ " ಯೇಗ್ದಾಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಐತೆ " ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮೈ ರೋಮಾಂಚನ ವಾಗುತ್ತೆ. ಯಾರೋ ಏನೋ ಕಟ್ಟಿ ಕತೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಅದನ್ನು ನಂಬಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಿ ಬರೆದರೆ , ಅದೂ ಬರೆದವರು ಬದುಕಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿದರೆ , ಸಂದೇಹ ವಿದ್ದರೆ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡಬಹುದು ಕೂಡ.

ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಷೆ , ಸರಳ ನೇರ ನುಡಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು. ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಸಾಲು ಬರೆಯೋಣ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ.

"ಸಾವ್ಕಾರನ್ತಾವ ದುಡ್ಡಿರೋದು, ಸನ್ಯಾಸಿತಾವ ಸಿದ್ಧಿ ಇರೋದು ಎಲ್ಡೂ ಒಂದೇ ಕಣ್ ಮಗಾ . ಅವ್ನಿಗೂ ಹಾಂಕಾರ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಇವನಿಗೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.

" ಏಸಾದರೂ ಖರ್ಚಾಗಲೀ ಇವ್ನ ಮನೆತನ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತಾನೆ ಸಾವ್ಕಾರ, ಒಂದು ಬಿರುಗಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಸುಟ್ಟು ಬಿಡ್ತೀನಿ ಅಂತಾನೆ ಸನ್ಯಾಸಿ. ಇಬ್ರಿಗೂ ಗರಾ [ಅಹಂಕಾರ]ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಗರಾ ಬಿಟ್ರೇನೆ ಗುರು ನೋಡಪ್ಪಾ "

-ಅಬ್ಭಾ! ಎಂತಾ ನೇರ ನುಡಿ!! ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮಾತು ಸನ್ಯಾಸೀನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ, ಸಾವ್ಕಾರನ್ನೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲಾ."ಅವದೂತ " ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ತೋರೇ ಆಲ್ವಾ?

ಯಾರಿನ್ದೇನಾಗ್ಬೇಕು?

ಕಣ್ ಮುಂದೆ ಸತ್ಯ ಅಷ್ಟೆ. ಪ್ರಕೃತಿ ಜೊತೆ, ಭಗವಂತನ ಜೊತೆ, ಗಿಡ ಮರ ಬಳ್ಳಿಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಆಡೋ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ರೆ , ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರೋ " ನಾನು" ವಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚುವನ್ತಾಗುತ್ತದೆ.

ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟು ಸಾಕು, ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಸತ್ಸಂಗದ ಜೊತೆ ಪಳಿನಿ,ನೆರೂರ್ [ ಸದಾಶಿವ ಬ್ರಹ್ಮೇಂದ್ರ ಸರಸ್ವತಿ ಗಳ ವೇದಿಕೆ] ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿಕೊಂಡು ೪-೫ ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ವಾಪಸಾಗ್ತೀವಿ, ಬಂದಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಬರೀತೀನಿ.

ದೇವರನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲೆವೇ?

2008-10-02T05:10:00.000-05:00

[ದಿನಾಂಕ ೨.೧೦.೨೦೦೮ ರಂದು ಪೊನ್ನಂಪೇಟೆಯ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣಾಶ್ರಮದ ಪೂಜ್ಯ ಶ್ರೀ ಜಗದಾತ್ಮಾನಂದ ಸ್ವಾಮೀಜಿಯವರೊಡನೆ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ಡಾ!!ಶಿವಕುಮಾರ ಕಣಸೋಗಿ ಯವರು ಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಸಂದರ್ಶಿದಾಗ ಒಂದು ಚಿತ್ರ.]

-ಸ್ವಾಮೀಜಿ, ದೇವರನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
-ಓಹೋ ಸಾಧ್ಯ.
-ಹೇಗೆ, ಸ್ವಾಮೀಜಿ?
-ಮಗು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕರೆಯುತ್ತೆ, ಹಾಗೆ ಕರೆದರೆ ಭಗವಂತನು ದರ್ಶನ ಕೊಡ್ತಾನೆ.
-ಸ್ವಲ್ಪ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಸ್ವಾಮೀಜಿ.
-ಮಗುವು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆಯುವಾಗ ತನ್ನ ಅಮ್ಮ ನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ತಾಳಿರುತ್ತಾ?
-ಇಲ್ಲಾ.
-ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಾ?
-ಇಲ್ಲಾ.
-ನಾಚಿಕೆಪಡುತ್ತಾ?
-ಇಲ್ಲಾ.
-ಭಯ ಪಡುತ್ತಾ?
-ಇಲ್ಲಾ.
-ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತಾ?
-ಇಲ್ಲಾ.
-ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಹಂಬಲ ಇರುತ್ತೆ?
-ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಹಂಬಲ ಇರುತ್ತೆ.
-ದೇವರನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬೇಕೂ ಅಂದ್ರೆ ಮಗುವಿಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆ , ಹಂಬಲ,ಪ್ರೀತಿ, ಇರುವಂತೆ ನಮಗೆ ದೇವರ ಬಗ್ಗೆ ಇರಬೇಕು.ಅಮ್ಮನನ್ನು ಮಗು ಕರೆದಾಗ ಹೇಗೆ ತಾಯಿಯು ಮಗುವಿನ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು ಅದರ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸುತ್ತಾಳೋ ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರೂ ಕೂಡ ನಮ್ಮ ಕರೆಗೆ ಓಗೊಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಈ ಡೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಯ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ಮಗುವು ಹೊಟ್ಟೆ ಹಸಿದಾಗ ಹಾಲುಣಿಸಲು ಅಮ್ಮನಿಗಾಗಿ ಅಳುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ಅಮ್ಮನಿಂದ ದೊರೆಯದ ವಸ್ತುವಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಬೇಡಿಕೆ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ವಾಗಿದೆ, ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮ ಕೂಡಲೇ ಪೂರೈಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ಮಲಭಾವದಿಂದ,ದೃಢ ವಾದ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ,ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಅತ್ಯಂತ ಹಂಬಲದಿಂದ ,ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ, ಅಹಂಕಾರ ರಹಿತನಾಗಿ, ವಿನಮ್ರವಾಗಿ , ಆ ದಯಾಮಯನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದೇ ಆದರೆ , ಆ ಭಗವಂತನು ದರ್ಶನವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ, ನಿನ್ನ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನೂ ಈಡೇರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ನಿನ್ನ ಬೇಡಿಕೆ ಹೇಗಿರಬೇಕು? ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ ಮಾಡೆಂದರೆ ಕೂಡಲೇ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾನೆಯೇ? ಇದು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ?
" ಭಗವಂತಾ, ನನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡು, ದುರಾಸೆ ಕೊಡಬೇಡ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ದೃಢವಾದ ನಂಬಿಕೆಬರುವಂತೆ ಮಾಡು, ಹೀಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹಂಬಲದಿಂದ ಆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿ ,ಅವನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು ನಿರಂತರ ಅವನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ, ಕ್ರಮೇಣ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಗುವ ಮಾರ್ಪಾಡು ನೋಡಿ, ಅಂದರೆ ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದಂತಹ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಹೃದಯವು ನಾವು ದೊಡ್ದವರಾದನ್ತೆಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾಗಿ ಕೇವಲ ಕಪಟ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಾ ದೇವರನ್ನು ಕಾಣ ಬಹುದೇ ಎಂದರೆ ಅವನು ಸಿಗಲಾರ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಮಗುತ್ವದೆಡೆಗೆ ಮರಳುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೆ ನಾವು ಭಗವಂತನನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಕಾಣಬಲ್ಲೆವು.

ಬೊಗಸೆ ಬೆಳಕು

2008-09-29T09:24:00.000-05:00

ಹಾಸನ ಸ್ಥಳೀಯ ಪತ್ರಿಕೆ ಹಾಸನವಾಣಿಯ ಭಾನುವಾರದ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರ ಬೇಲೂರುನವಾಬ್ "ಬೊಗಸೆಬೆಳಕು" ಎಂಬ ಕಾಲಂ ಬರೀತಾರೆ.ಕಳೆದ ೫-೬ ತಿ೦ಗಳಿನಿ೦ದ ನವಾಬ್ ಕಾಲಂ ಓದಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದು ನವಾಬ್ ಗೆ ಒಂದು ತ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ತೀನಿ , ಆದರೆ ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ವಾರ ಬಂದೇ ಆಗಿರುತ್ತೆ.ಇವತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆ ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸಂಪಾದಕರೊಡನೆಯೂ , ಪತ್ರಕರ್ತೆ ಸುವರ್ಣ ರೊಡನೆಯೂ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಕಾಲ ಹೋಗಿದ್ದೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುರುಳಿನೂ ಬಂದರು,ಮಾತಾಡಿದ್ದೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದು. ಸುವರ್ಣ ಯಾವಾಗಲೂ ಆಕ್ಷೇಪ ಮಾಡ್ತಾರೆ, ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಬಗ್ಗೆ ನೀವೇನೂ ಬರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲಾ ಅಂತಾ. ಏನ್ ಮಾಡ್ಲಿ ,ನನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನ ನನ್ನನ್ನು ಆಕ್ಷೇಪಣೆಗೆ ಗುರಿ ಮಾಡುತ್ತೆ. ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ತಾನೆ? ನಿನ್ನೆ ತಾನೆ ನವಾಬ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ಎರಡು ಮಾತು.....

ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಭಾರಿ ಭಯೋತ್ಪಾದ್ದಾನೆ, ಮತಾಂತರ, ಚರ್ಚ್ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದೂ ಮುಗ್ಧ ಮಗು ತನ್ನ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ. ಬಾಂಬ್ ಗಳ ಸಿಡಿತದಿಂದ ನವಾಬ್ ಗೆ ಎಷ್ಟು ದು:ಖ ಆಗಿದೆ ಎಂದರೆ " ಜನಮಾನಸದ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಭಯದ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣ ಮಾಡುವ ರಕ್ಕಸರ ಸೆದೆ ಬಡೆಯಬೇಕು " ಅಂತಾರೆ.

ಪ್ರೀತಿಯ ನವಾಬ್,ನಿಮ್ಮ ಮನದಾಳದ ನೋವು ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅರ್ಥ ವಾಗುತ್ತೆ? ನಿಮ್ಮ ಮನಸಿನ ತೊಳಲಾಟ ,ವೇದನೆ, ದೇಶದ ಇಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆತಂಕ , ಇವೆಲ್ಲಾ ನಿಜವಾದ ಒಬ್ಬ ದೇಶ ಭಕ್ತನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಗುಣಗಳು, ಅದು ನಿಮಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮಂತ ಸಹಸ್ರಾರು ಜನ ದೇಶಭಕ್ತರು ತಮಗಾಗಿರುವ ನೋವನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಗಂಭೀರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗುವುದೇನೂ ಕಷ್ಟವಾಗಲಾರದು.

ಭಾರತಮಾತೆಯ ಚರಣಕಮಲಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಒಡಲಾಳದ ನುಡಿಗಳ ಪುಷ್ಪಾರ್ಚನೆ ಅದಾಗಲೇ ಆಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಇಂತಹ ನುಡಿಮುತ್ತುಗಳು ಹೊರಬರುತ್ತಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವ

ನಿಮ್ಮವನೇ ಆದ

ಹರಿಹರಪುರ ಶ್ರೀಧರ್,

ಗೌರತ್ತೆ

2008-09-27T12:05:00.000-05:00

ಯಾಕೋ ಇವತ್ತು ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ನೆನಪು ತುಂಬಾ ಕಾಡ್ತಾ ಇದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವವೇ ಹಾಗೆ.ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಮಂದಿಯೆಲ್ಲಾ ಆರೋಗ್ಯವಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾಗ , ಕೈತುಂಬಾ ಕಾಸು ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ , ಯಾರ ನೆನಪೂ ಆಗುಲ್ಲಾ. ಅರೆ ನಾನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀನಿ, ಕೈತುಂಬಾ ದುಡೀತೀನಿ, ಯಾರ ಮುಲಾಜು ಏನು? ಸೋಮಾರಿಗಳಾದ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ಬದುಕು ಕಷ್ಟ, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡೋರು ಯಾಕೆ ಹೆದರಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾತನಾಡ್ತೀವಿ ರೀ. ಏನೋ ಆ ಭಗವಂತ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹೀಗೆ ನಾವು ಅವನನ್ನೂ ಮರೆತು ಮಾತನಾಡ್ತೀವಿ. ಆದರೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಕಷ್ಟ ಬಂತೂ ಅಂದ್ರೆ ಆಕಾಶವೇ ಕಳಚಿ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಆಡ್ತೀವಿ. ಆಲ್ವಾ?
ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಬರೀತಿದೀನಿ ಅಂದ್ರೆ , ಕಳೆದ ಎಂಟು ದಿನಗಳಿಂದ ನನಗೆ ವೈರಲ್ ಫೀವರ್, ನಿನ್ನೆಯಿಂದ ಹೆಂಡತಿ ಹಾಗೂ ಮಗ ಇಬ್ರಿಗೂ ಜ್ವರ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಸೂಜಿ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾಯ್ತು.ಮನೇಲಿ ಯಜಮಾನನಿಗೆ,ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದರೆ ಯಜಮಾಂತಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸುದಾರಿಸಿಬಿಡ್ತಾಳೆ. ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಆಗುತ್ತೆ.ಆದರೆ ಅದೇ ಯಜಮಾಂತಿಯೇ ಮಲಗಿಬಿಟ್ರೆ ದೇವರೇ ಗತಿ. ದೇವರೂ ಕಾಪಾಡುವುದಕ್ಕಾಗುಲ್ಲ. ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮನೇಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ. ಯಾರನ್ನು ಯಾರು ಸುದಾರಿಸಬೇಕು? ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ೨೪ ವರ್ಷ, ಒಬ್ಬನಿಗೆ ೨೩ ವರ್ಷ. ದೊಡ್ಡೋನು ಬಿ.ಇ ಮಾಡಿ ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಚಿಕ್ಕೊನುದ್ದೂ ಬಿ.ಇ.ಆಗಿದೆ, ಎಂ.ಬಿ.ಎ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಹುಷಾರು ಸ್ವಲ್ಪ ತಪ್ಪಿದರೆ ಸಾಕು ಇಬ್ಬರೂ ಎಳೆ ಮಕ್ಕಳಂತೆಯೇ; ಇವತ್ತು ಚಿಕ್ಕವನಿಗೆ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪಿದ್ದರಿ೦ದಲೇ ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ನೆನಪಾದದ್ದು.ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಜ್ವರ ತಲೆನೋವು ಬಂದರೆ ಸಾಕು ನನ್ನ ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತುವ ವರಗೂ ತಲೆ ಸವರುತ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು. ನನಗೂ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ. ಇಂತಾ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ಮಗನಿಗೆ ಸುದಾರಿಸಲೇ ಬೇಕಲ್ಲಾ!!
ನಿಜವಾಗಲೂ ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಚನೆಗಳೂ ಬರುತ್ತೆ.
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತೆ. .. . ...........
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯ.....ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಅನುಭವ. ...ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವ ಬಡತನ , ಒಂದೇ ಮಾತಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕೂ ಅಂದ್ರೆ ತುತ್ತು ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಹಾಹಾಕಾರ. ಇಲ್ವೆ ಇಲ್ಲಾ ! ಆ ಕಾಲವೇ ಹಾಗೆ. ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಅವತ್ತಿನ ಬಡತನದ ಬಗೆಗೆ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಬರೀತೀನಿ. ಆದರೆ ಈಗ ಕೇವಲ ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇವತ್ತಿಗೆ ಅಷ್ಟೆ ಸಾಕು.
ಗೌರತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಅಕ್ಕ. ಅವಳ ಹತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಅರಕಲಗೂಡು ಹತ್ತಿರ ಮಗ್ಗೆಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಮದುವೆ ಯಾಗಿತ್ತ೦ತೆ. ಮದುವೆ ಯಾದ ಒ೦ದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಗಂಡ ಗೊಟಕ್. ಅವತ್ತಿನಿ೦ದ ಗೌರತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ. ಮದುವೆ ಅ೦ದ್ರೆ ಏನು ಅ೦ತಾ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮು೦ಚೆ ವಿಧವೆಯ ಪಟ್ಟ. ಅಬ್ಭಾ ಎಂತಾ ಅನ್ಯಾಯ? ಅವತ್ತಿನಿ೦ದ ಅವಳ ಸ್ವ೦ತ ಜೀವನ ಅ೦ದ್ರೆ ಏನು ಅ೦ತಾ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ.ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ಹುಟ್ಟಿದಮೇಲೆ ನಮನ್ನು ನಮ್ಮಮ್ಮನಿಗಿ೦ತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಲಹಿದ್ದು ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆಯೇ. ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ಸಾಯುವ ವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಬಾರೆ-ಹೋಗೆ ಅಂತಾನೆ ಅ೦ತಿದ್ದು. ಅವರಿಗೆ[ಅವಳಿಗೆ] ಅದೇ ಚೆನ್ನಾ.ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಡತನವಿದ್ದರೂ ನಾಲ್ಕಾರು ದನಗಳು ಇದ್ದವು. ಹಾಗಾಗಿ ಕರಾವು ಇತ್ತು. ಅವತ್ತು ಊಟ ಮಾಡಿರಲಿ ಬಿಡಲೀ ಮಲಗುವಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ನಮ್ಮ ಗೌರತ್ತೆ ಒಂದು ಬಟ್ಟಲು ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿಯೇ ಮಲಗಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಳು. ಒ೦ದುವೇಳೆ ನಿದ್ರೆ ಬಂದು ಮಲಗಿದ್ದರೂ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿಯೇ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸ್ವಲ್ಪಾ ತಲೆನೋವು ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು ತೊಡೆ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹಿತವಾಗಿ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿಸಿದಮೇಲೆ ನಮ್ಮಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು " ನರಸಮ್ಮಾ, ಮಗುವನ್ನು ಹಾಸಿ ಮಲಗಿಸು, ನಿದ್ರೆ ಮಾಡಿದೆ ಅಂತಾ ಹೇಳಿ, ನಿದಾನವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.[ಹಾಸಿಗೆ ಅ೦ದ್ರೆ ಹೇಗಿತ್ತು ಅನ್ನೋದಕ್ಕೆ ಒ೦ದು ಕಥೆ ಬರೀ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ , ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಆರುಜನ ಮಕ್ಕಳು, ಅಮ್ಮ, ಅತ್ತೆ, ಅಜ್ಜಿ ಸೇರಿ ಒಂದು ಚಾಪೆಯ ಮೇಲೆ ಒ೦ದು ಹರಕಲು ಜಮಖಾನ.ಅಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಮಲಗ್ತಾ ಇದ್ರು ] ಇನ್ನು ನಮ್ಮಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಪ್ರೀತಿ! ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಪ್ಪ ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬೈತಿದ್ರು. ಆದರೆ ನಮ್ಮತ್ತೆ ಮಾತ್ರ ಅವಳ ತಮ್ಮನನ್ನು ಒ೦ದು ದಿನಾ ಬೈಲಿಲ್ಲ.ನಮ್ಮತ್ತೆ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮಜ್ಜಿ ,ನಮ್ಮ ದೊಡ್ಡಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ಐದುಜನ ದೊಡ್ಡೋರು ಮನೇಲಿದ್ರು. ಬಡತನ ಇದ್ದರೂ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ ಹೇಗಿತ್ತು ಅಂದ್ರೆ ಮನೇಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಯೋಚಿಸಲೇ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋಡೋದಕ್ಕೆ ಸದಾಕಾಲ ನಮ್ಮತ್ತೆ. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು-ನಮ್ಮತ್ತೆಗೆ ಅವರು ಸಾಯೋ ವರಗೂ ಹುಶಾರೇ ತಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಗೊತ್ತೇ? ಅವರ ದೇಹದಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ಮಮಕಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ವಲ್ಲ. ಅಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಈ ದೇಹ ನಾನಲ್ಲ ಅಂತಾ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಅಮ್ಮತ್ತೆಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ವಿಷಯ ಅಂದ್ರೆ ಅವರ ತಮ್ಮನ ಮಕ್ಕಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಅವರ ಮಕ್ಕಳು ಸುಖವಾಗಿರಲಿ- ಎಂಬುದು ಅಷ್ಟೆ.

ಈಗ....ನಮ್ಮಪ್ಪ ಅಮ್ಮಾ , ನಮ್ಮತ್ತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಹೋಗಿ ೮-೧೦ ವರ್ಷ ವಾಯ್ತು. ಜೀವನಕ್ಕೆ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಗೌರತ್ತೆ ಅಂತಾ ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದಿರುವ ಕೊರತೆ ನಿತ್ಯವೂ ಕಾಡುತ್ತೆ.

ಒಲೆಗೊ೦ದು ಒದೆಗೊರಡು ,ಮನೆಗೊ೦ದು ಮುದಿಗೊರದು ಇರಬೇಕೂ ಅಂತಾ ನಮ್ಮಮ್ಮ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದರು.

ಹರಿಹರಪುರಶ್ರೀಧರ್

2008-09-27T05:09:00.000-05:00

ಸ್ನೇಹಿತರೇ,

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸ್ಪೋಟವಾಗಿದೆ. ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಇದು ಬಾಂಬ್ ಸ್ಪೋಟವೋ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಸ್ಪೋಟವೋ ಇನ್ನೂ ಅನುಮಾನ ವಿದೆ.ಅಂತೂ ಜನರಿಗೆ ಭೀತಿ ತಪ್ಪಿದ್ದಲ್ಲ.ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಏನಾಗಿದೆ ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ? ಸತ್ಯ ಯಾಕೆ ಹೊರಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರೀಕ ನಾದರೋ ಚಿಂತಾ ಕ್ರಾಂತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರವೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತಿದ್ದಾರೆ?ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಗತಿ ಏನು? ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ರಾದವರು ಇಸ್ಲಾಂ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಆಸಂಘಟನೆಗಳೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದವರಮೇಲೆ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮೀನಾ ಮೇಷ ಎಣಿಸುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏಕೆ? ಎಲ್ಲೋ ಒಂದುಕಡೆ ಓಟಿನ ರಾಜಕಾರಣ. ಯಾವಾಗ ಇಂತಹ ಅಪವಾದಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಹೊರಬರುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ? ದೇಶದ ನಾಗರೀಕರ ಮನ:ಸ್ಥಿತಿ ಅಂತೂ ಇನ್ನೂ ವಿಷಮ. ಬಹುಪಾಲು ಸಭ್ಯ ನಾಗರೀಕರು ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಸದಾ ಟಿವಿ ಮುಂದೆ. ದಿನದ ೨೪ ಗಂಟೆಯ ಟಿವಿ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಬಹುಪಾಲು ಜನರನ್ನು ಸೋಮಾರಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿರುವ ಪರಿಣಾಮವೇ ಇಂದಿನ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ವಾಗಿದೆ. ಜನರನ್ನು ಜಾಗೃತಿ ಗೊಳಿಸುವವರು ಯಾರು? ದೇಶಭಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಭಾಷಣ ಕೇಳೋದು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲಾ , ಅಲ್ಲವೇ? ಇಂದು ನಾವು ಹೀಗೆಯೇ ಸುಮ್ಮನಾದರೆ ಆ ಭಗವಂತನೂ ನಮ್ಮದೇಶವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲಾರ.
ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಥಾಪನಾರ್ಥಾಯ ಸಂಭವಾಮಿ ಯುಗೇ ಯುಗೇ -ಅಂತಾ ಕೃಷ್ಣ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನಿಜಾ ಆಗುತ್ತಾ ಇಲ್ವಾ ಅಂತಾ -ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಜನರೂ ಇದ್ದಾರೆ ಅಂದರೆ ನಂಬುವಿರಾ?
ಹರಿಹರಪುರಶ್ರೀಧರ್
ದಿನಾಂಕ :೨೭.೯.೨೦೦೮

ಎರಡು ತಿಂಗಳೊಳಗಾಗಿ ಮುಂಬೈ ನಗರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ದಾಳಿಗೊಳಗಾಗಿದೆ!ನೂರರು ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯಾಗಿದೆ.

ಮಡಿದ ಅಮಾಯಕರಿಗೆ,ಯೋಧರಿಗೆ ಕಂಬನಿ ಸುರಿಸಬಹುದಷ್ಟೆ.

ಹರಿಹರಪುರಶ್ರೀಧರ್

೨೮.೧೧.೨೦೦೮

2008-09-25T11:38:00.000-05:00

ಪ್ರೀತಿಯ ಮಿತ್ರರೇ ,
ಬ್ಲಾಗ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅಂತಾ ನಿನ್ನೆಮೊನ್ನೆ ಇಂದ ತಾನೆ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇದೆ. ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರೀ ಬೇಕು , ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊತ್ತಾದಮೇಲೆ ನನ್ನ ವಿಚಾರ ಹರೀ ಬಿಡಬಹುದು .ಅಲ್ಲಿತನಕ ವ್ಯವಧಾನ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಏನೇನೋ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಯಾರಾದರೂ ಈ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಯುವಂತೆ ಬರೆದರೆ ನಾನು ಓದಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬರವಣಿಗೆ ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸುಖ,ಸಮೃದ್ಧಿ ,ಸಮಾಧಾನ, ಇರಲು ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಬೇಕು ,ಆ ಬಗೆಗೆ ಬರೀ ಬೇಕು. ಇದು ನನ್ನ ಆಸೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಎಂತಾ ಭವ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇರುವಂತಾ ದೇಶ ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ ಆಗಿದೆ, ಆಲ್ವಾ? ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಬದುಕುವ ರೀತಿ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟವರು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಆಲ್ವಾ? ನಮ್ಮ ಋಷಿ ಮುನಿಗಳು ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳು ಅನ್ನ ನೀರು ಇಲ್ಲದೆ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಒಂದು ಜೀವನ ಕ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರಲ್ವಾ? ಯಾವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಯೋಗಗಳು ಪರಮೋಚ್ಚ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತೋ ಅದೇ ಸಂಸ್ಕೃತಿನಾ ನಾವೀಗ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ? ಅಂತಾ ಸಂದೇಹ ಬರುತ್ತೆ ಆಲ್ವಾ? ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯ್ತು?
ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪಾ ಯೋಚಿಸೋಣ .ಸಾತ್ ಕೊಡ್ತೀರಾ?
ನಿಮ್ಮವನೇ
ಹರಿಹರಪುರಶ್ರೀಧರ್,

ಮಾತಾಜಿ ತ್ಯಾಗಮಯಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಮಯೀ

2008-09-25T05:53:00.000-05:00

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಭವತಾರಿಣಿ ಆಶ್ರಮದ

ಮಾತಾಜಿ ತ್ಯಾಗಮಯಿ ಹಾಗೂ ವಿವೇಕಮಯೀ ಅವರು ಹಾಸನಕ್ಕೆ ದಿನಾಂಕ ೪.೯.೨೦೦೮ ರಂದು ಭೇಟಿ ಇತ್ತಾಗ ಹಾಸನ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ನಿರ್ವಾಹಕಿ ಶ್ರೀಮತಿ ಉಷಾಲತ ,ಇವರೊಡನೆ

ನಮ್ಮ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ

2008-09-24T09:17:00.001-05:00

ಮಾತೃವತ್ ಪರದಾರೇಷು
ಪರದ್ರವ್ಯೇಷು ಲೋಷ್ಟವತ್
ಆತ್ಮವತ್ ಸರ್ವಭೂತೇಷು
ಯ: ಪಶ್ಯತಿ ಸ ಪಂಡಿತ:

"ಅನ್ಯರ ಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಸಮಾನ, ಅನ್ಯರ ಹಣವು ಮಣ್ಣಿಗೆ ಸಮಾನ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣುವವ, ನಿಜವಾದ ಪಂಡಿತ " ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಚಿಂತನೆ ಹೇಗಿತ್ತು!

ನಿಲುಕದ ಸುಖ

2008-09-22T21:58:00.000-05:00

ಕಾಣದಾ ಫಲಕಾಗಿ
ಕೈಚಾಚಿ ನಿಂತಿರುವೆ
ನಿಲುಕದಾ ಸುಖಕಾಗಿ
ಪರಿತಪಿಸುತಿರುವೆ

ಶಿವಕೊಟ್ಟ ಫಲವ
ಉಣಬಯಸದಾ ನೀನು
ನಿನ್ನ ಸತ್ವವ ಮರೆತು
ಕುಬ್ಜನಾಗಿರುವೆ

ಓ ಮನವೇ ನೀ ನೋಡು
ನಿನ್ನ ನಿಜರೂಪವಾ
ಸಂತಸದಿ ಅನುಭವಿಸು
ಶಿವಕೊಟ್ಟ ಫಲವ

ಬರಲಿಬಿಡು ನಾಳೆ ಹೇಗೋ ಇರಲಿ
ಎದುರಿಸುವ ಬಲವಿರಲಿ
ಬಿಡದೆ ಛಲದಿ

2008-09-21T23:07:00.000-05:00

ಸರ್ವೇ ಭವಂತು ಸುಖಿನ:
ಸರ್ವೇ ಸಂತು ನಿರಾಮಯಾ:
ಸರ್ವೇ ಭದ್ರಾಣಿ ಪಶ್ಯಂತು
ಮಾ ಕಶ್ಚಿತ್ ದು:ಖ ಭಾಗ್ಭವೇತ್

ನಮ್ಮ ಋಷಿ ಮುನಿಗಳ ನಿತ್ಯದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು . ಕೇವಲ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಸುಖ ವಾಗಿರಬೇಕೆಂಬುದು ಅವರ ವಿಚಾರವಾಗಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಇಡೀ ವಿಶ್ವವೇ ಸುಖವಾಗಿರಬೇಕು,ಎಲ್ಲರೂ ಆನಂದವಾಗಿರಬೇಕು,ಯಾರಿಗೂ ದು:ಖ ಬರುವುದು ಬೇಡ.

ಕಾಲೇ ವರ್ಷತು ಪರ್ಜನ್ಯ:
ಪೃಥಿವೀ ಸಸ್ಯ ಶಾಲಿನೀ
ದೇಶೋಯಂ ಕ್ಷೋಭ ರಹಿತ:
ಸಜ್ಜನಾ ಸಂತು ನಿರ್ಭಯಾ:

ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಳೆಯಾಗಲಿ, ಪೃಥ್ವಿಯು ಸಸ್ಯಶಾಮಲೆ ಯಾಗಿರಲಿ, ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ಷೋಭೆ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ.ಸಜ್ಜನರು ನಿರ್ಭಯದಿಂದ ಇರುವಂತಾಗಲಿ.
ನಮ್ಮ ಋಷಿಮುನಿಗಳ ಚಿಂತನೆ ಹೇಗಿತ್ತು! ಎಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಚಿಂತನೆ!!

ನನ್ನ ಕವನ

2008-09-21T12:26:00.001-05:00

ಗುಡಿಗೆ ತಂದ ಹೂಗಳೆಲ್ಲ
ಪೂಜೆಗೆಂದು ರಾಶಿ ಇರಲು
ಶಿವನ ಮುಡಿಯ ಸೇರ್ವ ಒಂದು
ದಳವೇ ಧನ್ಯವು

ನದಿಯ ನೀರು ಹರಿಯುತಿರಲು
ಕೋಟಿ ಜನರ ತೃಷೆಯ ತಣಿಸೆ
ಶಿವನ ಪಾದ ತೊಳೆವ ನೀರ
ಹನಿಯೆ ಧನ್ಯವು

ಎಲ್ಲ ಕವನ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ
ಎನ್ನ ಕವನದೊಂದು ಪದವು
ನಿಮ್ಮ ಮನಕೆ ಮುದವ ನೀಡೆ
ನಾನೇ ಧನ್ಯನು
ನನ್ನ ಕವನ ಧನ್ಯವು